Forum Ogrodnicze Oaza

Lilu witam serdecznie
Oczywiście, że pokażę (cokolwiek by z tego nie wyszło ).
Ma być kolorowo i na pewno będzie, to najważniejsze

Z założenia będą to kolczyki, ale jeszcze zobaczę


Światło trochę zakłamuje nasycenie kolorów.
P.s. drzwi powoli "się malują"
Trochę zmieniła się koncepcja

Od pomysłu do realizacji jeden krok...
Tym razem niestety nie...
Cierpliwości u mnie za grosz. Dlatego też moje drzwi na strych wciąż pt:"w realizacji".
Tym razem powstaje coś zupełnie innego
Powstanie cała seria, gdyby tylko schnięcie tego nie trwało już drugi dzień, to bym była bardziej szczęśliwa
Mam nadzieję, że już widać co to będzie
W każdym razie, ten projekt jest na miarę pogody


A drzwi wyglądają tak

Nie widać, że drzwi niegotowe, to wiesz tylko Ty

Drzwi już bardzo ładne,jak dla mnie to jeszcze pszczółka by się przydała.

U mnie już jest

Alu staram się w miarę aby każdy element wyglądał względnie wykończony. W końcu drzwi na widoku

Lilu jest pszczółka w planie

A tu grzybek już nie w plenerze

Grzybek wyjątkowej urody i co za precyzja pierwsza myśl to że muchomorek rośnie w trawce dopiero drugie zdjęcie wyprowadziło mnie z błędu.

Lilu miło mi to słyszeć
To moja pierwsza rzeźba z masy papierowej Ale już wiem, że nie ostatnia.
Choć trochę dziwne jest pracować z papierem toaletowym

Porządkując komputer natknęłam się na pracę, którą napisałam (całkiem niedawno) jako zaliczenie na ostatnio podjętych studiach. Praca miała być naszą refleksją dotyczącą sensu życia. Jest to jakaś tam moja skrobaninka więc doskonale wpisuje się w "coś tam naskrobałam..." No i pewnie gdzieś zniknie i nigdy już jej nie odnajdę, więc niech sobie chociaż tu jest

SENS ŻYCIA


Wzięłam laptopa, wyszłam przed dom i usiadłam na trawie. Rozejrzałam się dookoła i zobaczyłam nasycony głęboką zielenią las, złote, kołyszące się w rytm łagodnego powiewu łany zboża i łąkę... tętniące życiem, pełne kolorów i kształtów, bzykające, rozśpiewane i szumiące...Jak pięknie-pomyślałam. Zamknęłam oczy...i choć otaczający mnie obraz odbił się negatywem w mojej pamięci, to teraz umysłem zawładnęły dźwięki i zapachy. Śpiewające ptaki i brzęczące owady na tle szumu lasu i szelestu traw utworzyły niesamowitą kakofonię dźwięków. Stworzyły niesamowity, niepowtarzalny i jedyny w swoim rodzaju koncert, godny najlepszych na świecie filharmonii. Odniosłam wrażenie, że ten śpiew przenika aż do duszy i jak strzała amora przeszywa serce i wprawia ciało w niesamowity stan przyjemności i relaksacji. Zapachy, kolejny zmysł – pomyślałam - były, aż trudne do opisania. Zapach słońca, trawy, kwiatów na łące, żywicy sosnowej i ściółki leśnej....Tysiące zapachów wymieszanych w jednym kotle natury. Zapach tak niesamowity, że nawet najcenniejsze perfumy nie działają tak na zmysł jak ten.
Otworzyłam oczy, teraz już wszystkie zmysły działały na pełnych obrotach. Obraz, dźwięk i zapach stworzyły jeden wyjątkowy, żywy i nieskończony w swojej wymiarowość obraz. Nagle przede mną ze zbóż wyłoniła się sarna, spojrzała mi w oczy i na chwilę zastygła, potem odwróciła się, zaszumiało i zniknęła w wysokich łanach. Popatrzałam na dół, żuk gnojarz toczył kulkę. Była w stosunku do niego tak wielka, że każde nawet najmniejsze źdźbło trawy, każdy kamyczek powodował, że musiał się bardzo trudzić, aby przepchnąć ją dalej. Przewracał się, okręcał, ale pchał. Pod nogami w tym trawiasto - ziołowym mini lesie zobaczyłam krzątające się mrówki. Jedna dźwigała kawałek drewienka, które było dobre kilka razy większe od niej i sprawiało jej to niesamowitą trudność. Pomimo tego, choć z ogromnym wysiłkiem, mrówka zawzięcie ciągnęła ten patyk. Pomyślałam, że przecież na około było pełno dużo mniejszych, które z pewnością były łatwiejsze do przeniesienia, więc po co ona się męczy. Przypomniałam sobie, że w pobliżu mają kopiec i gdy już miałam wstać i pójść podglądnąć tą niesamowitą architekturę, usiadł na mnie komar i jednym machnięciem ręki....zabiłam go...

C.d.
„....Poznawać życie z każdym oddechem z każdą czarką herbaty, z każdym życiem, które odbieramy...” Tokugawa (Szogun)
ŻYCIE...kruche i wiotkie czy mocne i silne? Czasami potrafimy „przenosić góry”, a czasami nie mamy siły unieść szklanki z wodą do ust. Chyba nie ma człowieka, który choć raz, choć na krótką chwilę nie zatrzymał by się nad refleksją końca swojego życia i sensu ponoszonego w tym życiu trudu. Jak szybko podążamy tą drogą życia, tak też szybko biegnie czas. Mija dzień, tydzień, rok...kilka lat itd. Jednak przychodzi czas, że coś nas na tej drodze wstrzymuje. Czas przestaje mieć znaczenie, gdy zatrzymujemy się w chwilach trudnych, w złych momentach, czasem nawet strasznych, a może i przerażających. Życie potrafi zrzucić na nas głazy, albo postawić mury nie do pokonania. Bywa, że przygniata kamieniem tak ciężkim, że nawet nie widzimy możliwości poruszenia go, a co dopiero wydostania się spod niego. Innym razem na naszej życiowej drodze wyrasta ściana, ściana tak wysoka i gruba, że nawet młot pneumatyczny by sobie nie poradził (a przecież nawet go nie mamy). Zastanawiamy się wtedy: co dalej..., jak sobie poradzę..., a czasami; ile jeszcze wytrzymam...
Czasem trzeba przeczekać, aby móc zebrać myśli i odetchnąć chwilę. Odetchnąć, aby w tym chaosie zebrać myśli i uświadomić sobie ile już takich przeszkód za nami, ile razy w życiu byliśmy już w takiej sytuacji. Spod ilu kamieni wyleźliśmy i ile już takich ścian przeszliśmy. Czy warto się zastanawiać, czy ma sens roztaczać negatywne scenariusze, skoro drogę zasnuła mgła i niczego nie możemy zobaczyć. Mój syn ma powiedzenie: „ Zawsze jakoś to jest.” I choć z pozoru wydaje się ono banalne i w sumie byle jakość życia nas nigdy nie interesuje, to jednak dobrze się nad tym pochylić, bo to jest właśnie kwintesencja rzeczywistości i gdy nagle faktycznie okazuje się, że jednak stał się cud i ten kamień, czy ta ściana zaczynają pękać lub po prostu z dnia na dzień znikają. Wtedy ta nasza droga życiowa staje się jakby łatwiejsza, jakbyśmy ubrali na swoje nogi zamiast ciężkich traperów, trampki i dalej idziemy jak ta mrówka, czy ten żuk przez życie. Jednak teraz, jak już ruszyliśmy, pomimo tego, że nasz bagaż doświadczeń jest coraz większy, to jednak paradoksalnie ta droga życiowa jest jakby łatwiejsza i wydaje się bardziej prosta niż przedtem. Wczorajsze zmartwienia dziś już nie mają żadnego sensu a wczorajszy ból głowy przeminął. Znów jesteśmy gotowi iść dalej ubrani w nową nadzieję, z kompasem, który nagle przestał szaleć i teraz pokazuje prawidłowy kierunek, a na naszej mapie wyprostowały się zakręty przeciwności. Każdy kamień, spod którego wyszliśmy, każda ściana które się rozpadła przybliża nas do tego, aby odnaleźć, sens i cel nasze wędrówki. Ale teraz znów idziemy i to powinno być najważniejsze...

C.d.
„Doskonały kwiat to rzadkość. Można spędzić całe życie szukając go, i nie będzie to zmarnowane życie.”  Katsumoto (film; „Ostatni samuraj”, reż. Edward Zwick)
Więc pędzimy dalej tą drogą, zatracając się w tym, co za rogiem, w tym, co nieuchwytne i tym, czego jeszcze nie widzimy. Wyznaczamy cele, bo przecież tam gdzieś jest coś, czego potrzebujemy, to coś, co sprawi, że będziemy szczęśliwi, to coś bez czego dziś czujemy jakiś brak. Mamy miliony planów, potrzeb, pomysłów, idei. Ale wciąż tak się dzieje, że wszystko nam przepływa przez palce, jak woda z górskiego strumienia. Nie sposób jej złapać, ujarzmić, zwolnić jej biegu. A jednak ciągle próbujemy, chwytamy, zamykamy dłonie. Jeżeli już nabraliśmy jej w garść i czujemy, że mamy jej wystarczająco, to za chwilę znów jej ubywa. I tak naprawę znów biegniemy coraz szybciej i szybciej...potrzebujemy więcej i więcej.... Dokładnie tak jak z tą wodą, gdy już coś zdobędziemy i wydaje nam się, że osiągnęliśmy to wymarzone szczęście, to znów okazuje się, że to jednak nie wystarcza, że jednak, to mało, że na pewno co innego przyniesie nam go więcej. No, ale jeszcze tylko jeden zakręt.., jedna ulica..,już już za tym jednym drzewem...Wiec biegniemy jeszcze szybciej, pracujemy jeszcze więcej, zatracamy się we wszystkim, byle osiągnąć upragniony cel. No i przychodzi dzień, ale nie ten w którym w końcu osiągnęliśmy naszą wymarzoną pełnię szczęścia, ale...taki, że się przewracamy. Czasami jeszcze (tym razem) udaje się, że wstajemy i biegniemy dalej, jednak wraz z ilością upadków jesteśmy coraz bardziej słabi, potłuczeni, coraz bardziej zmęczeni..., aż w końcu jesteśmy już tak wykończeni tym pędem, styrani tą gonitwą i potłuczeni upadkami, że nasz organizm powie nam:
- mam dość, nie idę dalej, nie mam już sił. Nie szanowałeś mnie, nie myślałeś o mnie..., siadam tu i zostaje...
A TY na to:
- ale... o ci chodzi. Przecież robię wszystko, żebyś był szczęśliwy, robię wszystko, żeby było dobrze, robię wszystko dla nas... Jeszcze tylko chwilkę, kawałeczek do celu, wstawaj!!!
ON;
- tyle razy już wstawałem, tyle razy upadałem, tyle razy spadły na mnie głazy i tyle razy przechodziłem przez ścianę..., A tobie ciągle jest mało, ciągle nie jesteś SZCZĘŚLIWA...MAM DOŚĆ!!!
TY;
- no dobrze, ale czego w takim razie ode mnie oczekujesz? Chcę być szczęśliwa, bo przecież SENSEM ŻYCIA JEST BYCIE SZCĘŚLIWYM.
ON;
- ok, ale to Twoja ostatnia szansa. Pamiętaj MASZ JUŻ TYLKO TĄ JEDNĄ. Jeżeli chcesz, żebym towarzyszył Ci w tej podróży uświadom sobie, że nigdy nie znajdziesz szczęścia, jeżeli będziesz go szukać tam, gdzie go nie ma. Szczęścia nie znajdziesz w przedmiotach, rzeczach i nigdzie indziej. SZCZĘŚCIE TO TY I JA. Bez nas go nie będzie. SENSEM ŻYCIA JESTEŚMY MY. MY TU I TERAZ. Idziemy razem drogą życia, bo ta droga jest nasza. Każdy krok, każdy kamień o który się potkniemy, każda nawierzchnia po której dane będzie nam stąpać, każdy głaz nawet ten największy i każda ściana nawet ta najgrubsza i najwyższa jest częścią tej naszej podróży i przybliża nas do zrozumienia sensu tej drogi. Dzięki temu ta droga jest szczególna, wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju, a największym szczęściem jest to, że MY MOŻEMY RAZEM PO NIEJ IŚĆ. Ono (szczęście) nie jest gdzieś tam na tej drodze, tam go nie spotkamy, bo nas tam jeszcze nie ma. Przestań zatem pędzić do czegoś, czego nie ma, a zacznij żyć i być tu i teraz szczęśliwą; „Z każdym oddechem, z każdą wypitą czarką herbaty...”. Celebruj i ciesz się każdym dniem, dziękuj życiu za wszystko, co się w nim wydarzyło, bo wszystkie te rzeczy, które stają na twojej drodze kształtują i wzmacniają ciebie.; „ Doskonały kwiat to rzadkość. Można spędzić całe życie szukając go, i nie będzie to zmarnowane życie”.

C.d.
I wtedy wróciłam, (choć minęła chwila, to czułam się tak, jakbym wróciła z dalekiej podróży) spojrzałam na żuka i mrówkę, i uświadomiłam sobie po co one tu są. Dlaczego się męczą i z takim zapałem i zaangażowaniem robią coś, co wydaje się dla nas ludzi nie mieć najmniejszego znaczenia...

MARLENKO na jednym wdechu przeczytałam ,
by wrocić jeszcze raz ,zadumać się nad pięknem refleksji .ale też nad
rozterkami i siłą zwyciężania.
Dla Ciebie ta cała łączka , w której też będzię i mrówka
i żuczek i inne piękne dzieła doskonałego twórcy .

Bogusiu dziękuję piękna łączka, aż się rozmarzyłam

Marlenko namaluj ,bo ja już mezusiowi zleciłam