Forum Ogrodnicze Oaza

Róża Davida Austina z 1996 roku, nosi imię po wielkim brytyjskim kompozytorze. Krzew dorasta do 150 cm (a podobno i więcej). Kwiaty średniej wielkości, w niespotykanym odcieniu czerwono-łososiowym, z pomarańczowymi refleksami po wewnętrznej stronie płatków. Oryginalnie pachnie. Powtarza kwitnienie. Bardzo dobra mrozoodporność i niezła zdrowotność.
U mnie to nowiutka róża, sadzona latem z doniczki.

Sezon 2019 stracony - róża mało nie umarła z powodu omyłkowego spryskania herbicydem.
Za to ostatnia wiosna i lato -











I jesienny kwiatek:




Rośnie w miejscu takim sobie - wokół wysokie lilie OT, a dodatkowo paulownia, choć jej cień jest taki...świetlisty. Liczę na to, że w przyszłym roku krzew będzie jeszcze większy, a przynajmniej wyższy. W przeciwnym razie chyba trzeba pomyśleć nad przeprowadzką, wiadomo, światła nie chowa się pod korcem. A to dla mnie jedna z piękniejszych austinek - może nie z powodu budowy kwiatów, tylko prawdziwie koralowej tonacji.

No i rozrosła się na tyle, że powstrzymałam się przed przesadzaniem. Nie wiem, czy słusznie - kwitła pięknie, zwłaszcza na przełomie wiosny i lata, ale może wyprowadzka w słoneczniejsze miejsce jeszcze by to poprawiła?
Z drugiej strony tego koloru kwiaty lubią się przypalać - więc ciężko się zastanawiam, czy jej nie zostawić w cieniu...
Zaczęła jako jedna z pierwszych, 6 czerwca:



Tu kolor zbyt zimny, ale ten kształt!



Tu kolor bardziej wiernie oddany:



Płotek ma jakieś 60 cm wysokości...



Tu z Olivią, niższy, ale szerszy:



Po czerwcowym spektaklu BB wypuścił kilka dość mocnych pędów od ziemi, po czym końcem lipca zakwitł znowu. Niestety, prawie całość przegapiłam.

Ta róża podnosi mnie na duchu. Nie przesadziłam jej, nadal w półcieniu, mimo to kwitła jak na mój ogród fantastycznie. No i ten kolor!



Dwa dni później - ten sam kwiat



Taki krzepki krzew - jak na angielkę



6.06 - szczyt kwitnienia



Podpora ma półtora metra wysokości - może po wbiciu w grunt 140 cm.



Ślicznie zbudowane kwiaty



Powtrórka w sierpniu, skromniej oczywiście







I w październiku - pożegnalne



Bledsze, jakby posrebrzone na rewersie



16 listopada - ten pączek już nie dał rady, zasuszyłam go sobie.

Pierwsze pączki już po 20 maja, ale wyjechałam, nim się otwarły; po powrocie, 6.06 zastałam taki uroczy widok:



To jest wierny odcień:



Strasznie trudno sfotografować cały krzew, jest dość wysoki, pod 170 cm - i rozwichrzony nieco; a kwiaty, jak to u angielek w zwyczaju, schylają głowy i przysłaniają je liście.



W zbliżeniach bardzo zyskują, moim zdaniem.





Szczyt kwitnienia, 18.06





Jesienią nie bardzo kwitł, a ostatnie pąki nie dały rady przed mrozem.

Zniósł kwietniową katastrofę stosunkowo z najmniejszymi stratami; zachowała nawet kilka pączków, takich ukrytych w dole krzewu.
18.06



Te wyżej to już "z odbicia". 22.06.





Połowa lipca - nowe pąki i jeden otwarty kwiat.



Koniec lipca



Połowa września - po wakacjach pojedyncze rozwinięte kwiaty



Ostatni początkiem października.



Jak na straszny rok to był dzielny.

BB spisał się wspaniale.
W maju napadł na pąki kwieciak - nawet jeśli poczynił trochę szkód, początkiem czerwca nie było tego widać.





Początek lipca







Miesiąc później, właściwie bez większej pauzy.





Koniec października



Krzew ma ponad dwa metry wysokości (trudno fotografować), jest dość gęsty. Zacieniała go przed wschodnim słońcem boczna gałąź paulowni, już jest skrócona.
Oby tak dalej, bo to wyjątkowa róża.