Forum Ogrodnicze Oaza

Klasyczna krzaczasta róża angielska autorstwa Davida Austina (1987). Kwitnie w kolorze moreli - z bladożółtymi końcami płatków.Pachnie średnio intensywnie. Kwiaty średnie do dużych, bardzo pełne (ponad 41 płatków), o kształcie filiżanki, występują najczęściej pojedynczo na pędzie. Liście średniej wielkości, ciemnozielone, półmatowe. Krzew dorasta do metra wysokości. Kwitnie cały sezon.
Mrozoodporność: strefa 5b.

U mnie to świeży zakup z lata, dlatego proszę innych "posiadaczy" o uwagi na temat odporności, żywotności itd.

portrety

U mnie to też nowość, kwiat bardzo ładny, ale słabo przyrasta. Może potrzebuje więcej czasu.

Niestety, lokalizacja egzemplarza okazała się nie do końca przemyślana - przygłuszyły go rozrastające się latem dalie. Co prawda krzak urósł nadspodziewanie, chyba najwięcej z młodych sadzonek różanych, ale z kwitnieniem...gorzej.
Czerwiec


Lipiec - pojedynczy kwiatek



Sierpień - dwa



I tyle.

Teasing Georgia została przesadzona w odrobinę lepszą lokalizację - kwitła na pewno lepiej, mimo przeprowadzki.
Pierwsze pąki - zimny początek czerwca



połowa czerwca







Letnie kwiaty - połowa sierpnia







I końcówka - wrzesień



a nawet październik

Wszystkie te żółte, które teraz pokazujesz, są piękne, każda na swój sposób z samych żółtych można zrobić osobny ogród różany.

No i słusznie, zwłaszcza, że "żółte" róże to szerokie spektrum od kremowych, przez słomkowe, cytrynowe, maślane, czysto żółte jak żółteczko, po takie z rumieńcem - do takich w kolorze starego złota, prawda?
Teasing Georgia miała dobry sezon, mimo CP końcem lipca.
Debiut w połowie czerwca



Idealna rozeta - jak w gotyckiej katedrze





Końcem czerwca niby przestawała kwitnąć - i nagle wyprodukowała taki klaster...



...i w połowie lipca kwitła chyba najpiękniej.



W zimnym świetle jakby inna róża:



Koniec sierpnia - ostatni kwiat letni.



A to już jesień... koniec września.







Ostatnie pąki - zawiązane w listopadzie - nie zdołały się rozwinąć, szkoda.
Jedyne, co jej można zarzucić, to "skłanianie głowy", pędy mojej muszę absolutnie mocować do czegoś.

To był rekordowy sezon TG u mnie! Wyrosła wielka - prawie jak rambler, do 2 metrów co najmniej. Kwitła pięknie. Trochę CP nie zrobiło na niej wrażenia.
Początek - pierwsza dekada czerwca.





Nie przeszkadza jej też totalne splątanie z powojnikiem Błękitny Anioł.





Połowa czerwca





U góry resztki Alchemika



Jesienne kwiaty - druga połowa września



6.10



kilka dni później

Ta róża podtrzymuje resztki mojej wiary w sukces z różami.
W czerwcu kwitła świetnie, sporymi klastrami, potem po trochu.
Początek czerwca - na dole róże, na górze...też róże, ale w pąkach.





Co za budowa kwiatu!



Po lewej, w ansamblu z Alchymistem, Grahamem Thomasem i Alohą






Połowa sierpnia - kwitnie pięknie, ale do podziwiania z drabiny



Podpora ma 180 cm



Po powrocie z włoskiej podróży, druga dekada września.



23.09.



Dwa tygodnie później



Połowa padziernika, ostatnie kwiaty, nie licząc pąków listopadowych, co rozkwitły w wazonie.

Po kwietniowym pogromie otworzył się jeden jedyny taki:



Pierwszy kwiat z pąków powstałych po ataku mrozu, koniec maja:



3.06, kilka pędów było na tyle krótkich końcem kwietnia, że się uchowały. Pierwsze dni czerwca.





Druga dekada czerwca, krótkopędy z kątów liściowych kwitną coraz ładniej.









Aby zrobić to zdjęcie, musiałam wleźć na drabinę, kwiaty na wysokości dobrze ponad 2 m (mimo obcięcia końcem kwietnia).



Te, z początku lipca, też podniebne.



Koniec lipca, po krótkiej przerwie kolejne kiście.



Nie traktuję jej ani odrobinę lepiej czy inaczej, niż inne róże, ale tylko ona dostarcza takich widoków.





Dopiero w połowie sierpnia pojawiło się trochę plam, co nie przeszkodziło kwitnąć pąkom, teraz na końcówkach "biczy".



Tu widać kondycję liści. A pryskać tej postawnej damy nie ma jak.

Potem mnie nie było prawie miesiąc, zastałam mnóstwo okwiatów i pojedyncze kwiatki.



Jak widać, ta angielka nadaje się nawet do średnio dobrych warunków i ma wyjątkowy "power".

Ta róża podtrzymuje mnie na duchu, choć i stawia wyzwania - w środku sezonu musiałam "na urwał" przekładać ją na nową, mocną podporę, bo poprzednią (metalową) przewracała. Wyrasta na prymuskę wśród angielek, ma prawie same zalety. No, trochę podatna na CP, lecz nic sobie z plam nie robi, wypuszcza nowe liście i już.
Wystartowała końcem maja, potem szaleństwo.





Na lewo od morelowej Aloha to wszystko TG



10.06





Koniec czerwca



W lipcu musiałam ją maksymalnie przyciąć (nie do ziemi, ale do głównych pędów) w związku z przeprowadzką na nową podporę. I tak kwitła w sierpniu.



I we wrześniu





A nawet w połowie października (kolory przekłamane, zdjęcie z telefonu)