Forum Ogrodnicze Oaza

Chiarodiluna wrote:
Pawle, to jest rzeczywiście "róża chińska", czyli ketmia Hibiscus rosa chinensis, jedna z moich ulubionych roślin tarasowych.
Jeśli mogę cokolwiek: wystaw ją czym prędzej na ten balkon widoczny zza firanki, wystarczą nocne temperatury powyżej 10 stopni dla niezahartowanej (zahartowane znoszą spokojnie +5). Tylko nie od razu na prażące słonce, najlepiej dwa, trzy dni pochmurne by było wybrać.
Twój hibiskus w świetnej formie zniósł zimę, ale to roślina podzwrotnikowa i kocha słońce ponad wszystko.
A jak kwitnie? Może pokazywałeś, lecz mi umknęło.

A ja pochwalę grubosze Pawle, jak mocno je przystrzygłeś, że są takie gęste? Ja mam dwa nieduże, też poprowadzone w formie „baobabów”. I teraz mnie kusi, żeby ostrzyc je na łyso. Chciałabym uzyskać efekt taki jak u Ciebie, gęstej czupryny.

Babcia Ala wrote:
Szkoda mi gęsto utkanej, kilogramowej bryły korzeniowej. Udało mi się wywieść sadzonki na wieś. Tam już mogę sobie pozwolić na brudzenie i mam odpowiednio duże donice produkcyjne. Tylko potem to noszenie przed każda nocą do pomieszczenia gospodarczego z centralnym ogrzewaniem. A przecież nosić też trzeba paprykę, sadzonki ogórka i dyniowatych. Za to na przyszły rok, wiem już, że nie może być siewu przed 7. kwietnia. Przynajmniej do tego zestawu i tej miejscówki. Bo raczej z niego nie zrezygnuje. Na wsi napełniam kubełki. Czyste przywożę do miasta na jego parapety. Wszystko idzie na czysto. Dosypka ziemi łyżeczką też wychodzi na czysto.






Łatka wrote:
Najwięcej było jednocześnie 27-28 kwiatów, ale to przez jednorazowa okoliczność, której nie potrafiłem powtórzyć. Pewnie koincydencja terminu cięcia i nawożenia. Na balkon nie wyniosę. Nawet nie wiedziałem, że można. Nie przetrwa weekendowych wyjazdów bez podlewania. Tylko kalie dają radę, bo mają swoje bulwy spichrzowe. W pokoju dziennym, w narożniku, mam na obu ścianach układ okien od podłogi do sufitu. Wystawa południowa i zachodnia. To jej ustalona miejscówka, gdy nie ma wiosennej rozsady ogrodniczej.





doras wrote:
Nie mam teraz większych osłonek ceramicznych, a z plastiku chcę zrezygnować. Czekam na jakieś ładne do zakupu w dobrej cenie. To wymusiło cięcie, bo doszłoby do przeważenia doniczki i wywrotek. Odkryłem, że cięcie w stylu bonsai poprawia ogólny wygląd rośliny oraz że ten kwiat bardzo dobrze to znosi, jeśli tylko ma stanowisko słoneczne. Nawożę, bo stosunek wielkości rośliny do podłoża stale się pogarsza. Po cięciu potrafi puścić pędy nawet od samej nasady pieńka. Robię teraz też cięcia w stylu „rakiety tenisowej”, czyli długi pieniek i kulkowata korona wysoko od nasady. Ale tu ryzyko przeważenia w jedna stronę jest jeszcze większe, bo kwiat zawsze zachowuje się fototropicznie i jak zapomnisz przekręcić doniczkę na czas, to prawie wywrotka.



W ostatnich dniach nie spadła nawet kropla wody. Chłodno, pochmurnie. Ma być zaraz jeszcze zimniej. Znowu noszenie palet. Straty czasu na podlewania ratunkowe i przenoszenia zabezpieczające roślin.
















Ogórek Monisia F1





Kapusta wczesna





Kapusta włoska





Kapusta kamienna głowa





Paprykarium





Pozimowe pelargonie z miasta zjechały





Czereśnia





Lilia





Chrzanić to wszystko …

Pawle, jak tam sobie chcesz, pewno wiesz lepiej, jak na tym balkonie jest. W każdym razie moje (5 sztuk i jedna ledwie przędąca) stoją w komplecie na tarasie (wystawa wschodnia, od południa latem nieco zasłania słońce milin splątany z glicynią. A jak pewno zauważyłeś, żyję podobnie do Ciebie w dwóch miejscach, by nie powiedzieć w dwóch światach.
Latem wyjeżdżając podlewam bardzo obficie, żeby woda stała w ceramicznych osłonkach plastikowych donic.
A że mimo całego ogrodniczego zaangażowania nie pozwalam się "przykuć do ziemi" i relatywnie często wyjeżdżam (nie licząc weekendów w Karkonoszach), czasem na ponad 3 tygodnie, musiałam opracować jakiś modus operandi, przepraszam za wyrażenie. Fakt, przyznaję, gdy nie ma mnie ponad 10 dni, przyjaciółka, taka od półwiecza, lituje się i co jakiś czas podleje - jeśli niebiosa nic nie darują.
Twój hibiskus jest chyba botanicznym gatunkiem, sądząc po kwiatach, kultywarów są obecnie całe stada, dobrze, że już naprawdę nie mam miejsca na nic.

Tracę wiele czasu na podlewanie, przesadzanie z jednych doniczek w drugie i nowe ich etykietowanie, dorabianie ziemi i noszenie skrzynek.






Ziąb cały czas i susza jak nigdy.








Mało konkretnego poczyniłem. Prawie nic do przodu.





W tym roku 11 rzędów ziemniaków w odmianach Irga, Owacja, Vineta i późny wysokoskrobiowy NN.
Zrezygnowałem z Królowej Anny i Lilly (na zawsze)





Truskawkom grozi wyschnięcie.





Forcik „Oaza” już bez kropli wody, nawet pod kamieniami.



Gdy tulipan umiera rozkwita wyjątkowo późno, jego kielich charakterystycznie maleje, a kwiat pięknieje. Za rok go już pewnie nie będzie:









Porzeczka niezawodnie:












Sadek jabłoniowy jeszcze w bieli:






Lilaki ruszyły:









Pierwszy kwiat pomidora z siewu 1. kwietnia:

Dotarłem ze wstępnym zagospodarowaniem ogrodu i wytyczeniem stanowisk do jego dolnego obramowania. Najbardziej teraz potrzebuję wody opadowej do kontynuacji prac rozwojowych:














Dwadzieścia sadzonek pomidora z siewu 1. kwietnia już przesadzone, oczekując na gwarancję braku niebezpiecznego chłodu. Niestety wszystko bardzo ciężkie. Można nosić tylko po 2 doniczki. Druga połowa 20-u sadzonek z siewu 8. Kwietnia pozostaje nadal na miejskim parapecie. Wszelkie sadzonki powoli dochodzą. Już zostały zahartowane na ultrafiolet. Pozostaje podlewanie i ochrona przed przymrozkiem. Ogórki, dyniowate i papryki na noc ciągle są chowane do budynku.









Pineapple KING – znakomita odmiana po osłony i do gruntu. „Befsztykowy Gourmansun”.





Crushed HEART – zakwitł obficie jako pierwszy ze wszystkich z siewu z dnia 1. Kwietnia.





Marianna’s Peace – w pięknym liściu ziemniaczanym.



Rozkrzewiona papryka z wczesnego siewu pod ucinanie wierzchołka:










Skład sadzonek także przy pergoli:






Sałata już całkiem ładna:






W szklarni wyrósł chrzan nie wiadomo skąd. Jego kwiat cieszy oko:







Mak wschodni już „główkuje”:






Coraz więcej drobnego kwiatu na dzikich rabatkach:






Niespodziewanie znalazłem niesianego nigdy fiołka:

Bo i kto by tam siał fiołki, ja je raczej tępię. Co za dużo to...do kubła. Samoistne mutacje zdarzają się nie tylko im.
Ależ masz tego wszystkiego! Po prostu obszarnicze areały. I wszystko idealnie wypielęgnowane.

Na koniec dnia była dziś burza typu „świątobliwego” – pokropiło na szczęście i pomyślność, przemiękło na 0,2 milimetra.

Sadzonki wyglądają coraz ładniej. Aż żal ich dawać do tego piachu:












Nowa słodka papryka „Baron Cygański” ma fioletowawe liście i takież kwiaty. Jestem jej mocno ciekawy:






Przesadzenie pomidorów z siewu 1. kwietnia dla uprawy pod osłonami do wielkich doniczek było dobrym posunięciem. Pomogło im to utrzymać formę, a ja zyskałem czas na zajęcie się dalszymi przygotowaniami gruntu nieosłoniętego:









Tak więc wyprowadziłem na pole i obsadziłem na stanowiskach kilkadziesiąt drewnianych kołków podporowych. Wszystkie stanowiska są też wyobrzeżowane pod przyszłe dogodne podlewanie:
















W ubiegłym roku słabo dojrzewała papryka w gruncie. Maj tymczasem zimny. Postanowiłem zmienić plany i wycofać większość papryk do uprawy donicowej. Zyskałem miejscówki pod pomidora, bo i zapas wysokich podpór także był wystarczający. W tym roku prowadziłem 90 sadzonek własnej krzyżówki F2. Sadzonki wyrosły na tyle ładnie, że postanowiłem zachować ich więcej dla własnej uprawy. Poprowadzę zatem 20 z liściem PL i 15 z liściem RL. Do tego było potrzebne dodatkowe miejsce i zwolniły je właśnie papryki. Pozostałe 55 oddałem sąsiadom i mam nadzieję, że będę mógł oglądać w dalszym sezonie wszystkie 90.


Sałata niedługo będzie do zjedzenia:







Ozdobna część ogrodu powoli już w innej szacie. Ale czekam najbardziej na łubiny. Liczę na pewne niespodzianki z dosiewek dwa lata temu:



Pigwowiec.


Mak wschodni.









Przed burzą odbyłem także ostatnia wiosenną wyprawę na „głębokie zaplecze”, której nie odmówię sobie już niebawem opisać.

A ja, rodofilka lub nawet raczej rodomaniaczka, nie odmówię sobie pytania: co to za jeden, ten Twój rododendron? Z kolorowych wypustek płatków wysuwających się spod łusek pąka typowałabym Novą Zemblę, choć ona trochę późniejsza jest. Mam nadzieję, że pokażesz w pełnym rozkwicie.
Widzę, że nieźle sobie radzi W "tym piachu", jak piszesz - czy sadzony do obcego podłoża? Zawsze uważam, że różaneczniki dobrze się mają w przepuszczalnej, nawet bardzo ubogiej glebie (za to uśmierca je moja wrocławska glina) - ale jednak potrzebują odpowiedniego pH. No i wody, co zwłaszcza latem bywa problemem, gdy stały meldunek mamy w znacznej odległości od ogrodu.

Łatka wrote:

Odmiany swoich rododendronów gdzieś już raz podawałem, a teraz nie pamiętam jakie. To na pewno inna odmiana od wymienionej. Nie ma źle, gdyż rośnie w cieniu drzew, ma obrzeże z dużych kamieni, jest podlewany, a i odprowadzenie wody z rynny dachowej wkopaną rurką kończy się w tym jego kamiennym obrzeżu.

.........


„Zaułek Szeptów” to taki mały „Mordor”. Ma swoją własną, nie za wysoką, wieżę. Ma też dodatkowo „Bocianią Strażnicę”. To przez niego, w czasie wezbrań, rzeka zrywa brzeg i wlewa się na moją, północną stronę doliny, by wypełniać największe w okolicy starorzecze, kształtem przypominające pingwina. To przez niego, nawet latem, nie można swobodnie przemieszczać się północną linią brzegu rzeki. Tak więc ten wcale nierozległy „Zaułek Szeptów”, tak odległościowo mi bliski, pozostaje jednak mało dostępny.





















Inaczej zupełnie, niż zdecydowanie wyżej od niego usytuowany brzeg południowy, nierzadko z wysokimi skarpami, kończącymi tamtejszą rozległą suchą równinę, na której to wyrastają małe sosenki i brzózki nawet nad samym brzegiem rzeki (gdzie indziej to niespotykane), a trawy rosną z wolna i niechętnie, niczym na suchym stepie lub lokalnych wzgórzach górujących ponad doliną. I do tego miejsca na zakończenie wiosennego sezonu spacerowego się właśnie udałem. Czy to równie blisko odległościowo. O właśnie nie. Należy dotrzeć do mostu na rzece, przekroczyć go i dotrzeć w okolicę tegoż małego „Mordoru”, ale na przeciwległym brzegu, by móc dogodniej i milej mu się przyjrzeć. A następnie powrócić na swoją własną stronę znowu przez odległy most. Zwykłe, teoretyczne 100 metrów, widziane własnymi oczyma, zmienia się więc w wiele mozolnych kilometrów.













Maj zimny i suchy. Trawy na przeciwległej stronie pozostają ciągle niskie. Czasem wręcz goła ziemia. A gdy coś wykopie norkę, widać, że to żółty piasek. Sosenki i brzozy nad samym brzegiem. Takież same wysepki leśne. Wysokie nadrzeczne skarpy, w których jaskółki drążą tunele na swoje gniazda. Zające i dudki. Czasem razem, obok siebie.

Łącznie w ostatnich dniach spadło tylko 1 cm deszczu przez 8 godzin. Potem już tylko rosiło i paskudziło bez żadnego praktycznego znaczenia. Ale dobre i to.





Z wyjątkiem doniczkowych sadzonek ogórka wszystko jednak wysadziłem w ogród. Ogórki w nocy grzeją się w pomieszczeniu, a w ciągu dnia są przyzwyczajane do promieniowania słonecznego. W zasadzie już są w pełni odporne na ostre światło.


W szklarni także wszystko rozplanowane i wysadzone. Założone także obrzeże faliste oraz płytkie i głębokie szyby do podlewania doglebowego:


















Pracy stale dużo. Brakuje czasu na przyjemne przyglądanie się lub niespieszne działania. Pomocnicy zaś tragiczni. Brygada „Zepsuj i obsikaj”. Do tego trochę autystyczni, bez cienia empatii:

Finalizuję wiosenne prace. Pracy minimalnie mniej.


W szklarni pomidory ładnie idą:









Wysadziłem sadzonki ogórka:









Sałaty pięknieją w oczach:


















Pomocnik drużbi stale i poleruje ścieżki:









Początek sezonu, a już trzeba myśleć o podłożu na przyszłe sezony:












Ogródeczek OAZA coraz to ładniejszy:

Wszystko piękne, ale i tak koty wygrywają
Chciałabym zapytać o Twój sposób podlewania w szklarni. Lejesz wodę pod krzaczki pomidorów i dodatkowo do tych doniczek pomiędzy nimi? Czy pomidory w jakiś sposób skorzystają z tej wody lanej do doniczek?

doras wrote:

Główne podlewanie jest zawsze do kolistego obrzeża falistego pod krzewem. Doniczkowe szyby wodne są pomiędzy głównymi miejscówkami pomidorów, z wyjątkiem ścieżki biegnącej między dwoma rzędami nasadzeń. Jestem niemal pewien, że gdybym lal w nie wodę bez umiaru, to podłoże w całej szklarni zrobiłoby się mokre. Krawężniki podmurówkowe okalające szklarnię stanowią barierę dla wody, a większość doniczek nawadniających to jednak płytkie „post-chryzantemówki”.

......................


Zielone Świątki – start najbujniejszego rozkwitu przyrody. Także moment zakończenia wiosennych wędrówek. Teraz trawy i trzciny wybiją się w górę i jedynie wybrane nieutwardzone drogi doprowadzać będą wędrowca punktowo w bardzo określone miejsce, a swobodna wędrówka stanie się trudna i mało przyjemna, a i usiana kleszczami. Natomiast przewaga, czy wręcz dominacja zieleni, nie sprzyja ciekawej fotografii. Do jesieni zostanie teraz głównie własny ogród.

Tataraku nikt już nie zbiera, a jego akurat tu nie brakuje.

Pierwszy dzień upału. Ostatni dzień nasadzeń.

Tydzień temu z przeciwległego, wysokiego południowego brzegu obserwowałem panoramę „Głowy i Dziobu Pingwina”, czyli smukłego rzecznego półwyspu, wieńczącego najbardziej charakterystyczne i odrębne miejsce w okolicy - „Wielkie Starorzecze Pingwinokształtne”:






Zachęcony panującymi obecnie suchymi warunkami postanowiłem na niego wejść, już z rodzimego północnego brzegu. Ostatnimi czasy, tak naznaczonymi suszą, powstała trwała lądowa przerwa pomiędzy „Zaułkiem Szeptów”, a wschodnim obramowaniem starorzecza. Przesmykiem pomiędzy dwoma małymi lasami, od wschodniej strony, można się więc wedrzeć ku samej „Głowie Pingwina”:






Na początku drogi jest jednak „Zaułek Szeptów” z „Bocianową Strażnicą”:









„Dziób Pingwina” udało się osiągnąć pokrótce i nader łatwo:







Wysoki południowy brzeg z jaskółczymi domkami rozświetlało światło chylącego się ku zachodowi słońca:






















Powrót przebiegał dłuższą i trudniejszą drogą, w zasadzie formalnie nie istniejącą, biegnącą po zachodniej stronie półwyspu, aż do „Smoczego Zakrętasa” na zachodnim obramowaniu wielkiego starorzecza. Zdjęcia realizowane pod światło zachodzącego słońca wypadły od razu inaczej:









„Smoczy Zakrętas” został osiągnięty po większej „walce”:






Zachodnie obramowanie „Wielkiego Starorzecza Pingwinokształtnego” dzięki panującej suszy sforsowałem także, ruszając dalej ku zachodowi, by całkiem inną drogą powrócić do mego siedliska.


Sezon wiosennych spacerów został wiec mile domknięty. Teraz trawy i trzciny wybiją się w górę i tylko nieutwardzone drogi doprowadzać będą wędrowca punktowo w określone miejsce, a swobodna wędrówka stanie się trudna i mało przyjemna, a i usiana kleszczami. Do jesieni zostanie głównie własny ogród. Choć samą bocianią rodzinę, na wielkim słupie ponad północnym brzegiem rzeki, przyjdzie jeszcze mi pewnie z ciekawości odwiedzić.

Nie pierwszy to raz w ostatnich latach, gdy przełom maja i czerwca oznacza także nierzadko i ostatni przymrozek. Wyobrażenie o Zimnych Ogrodnikach także może się zmienić. U mnie „Zimna Urszula” miła co prawda moc jedynie chwilowego muśnięcia, ale na młode listki dyni na odległym forcie, już bez osłony bocznego zadrzewienia wystarczyło. Może jeszcze odbije:









Przed nocą tą chroniłem przede wszystkim ogórki. Zresztą, żeby skutecznie osłonić rzadko wysadzone sadzonki zużyłem niemal całe niewielkie już zapasy wysłużonej i zdezelowanej agrowłókniny. A ochrona wcześnie wysadzonej fasoli szparagowej pozostała już wyłącznie symboliczna (kilka krzewinek):





Kapusta przestała być niszczona. Wciąż nie wiem, czy to były bażanty, kosy, czy jeszcze coś innego. Nie wiem także, czy to dlatego, że zrobiłem naprędce dwa „Strachy”, czy też dlatego, że kapusta pod skrzyniami i agrowłókniną na tyle zmężniała, że przestała być już pożądanym przysmakiem.


Przez cały tydzień hulał wiatr, wysuszając dodatkowo podłoże, które i tak od dawna nie widziało deszczu. I wiać wcale nie przestaje. Podlewać sztucznie się już odechciewa. Chłodno. Słońce przebija niebo z rzadka.


Łubiny w tym roku bardzo mnie zawiodły. Nieudana reorganizacja i sporo rozczarowań. Wybierałem najjaśniejsze nasiona dwa lata temu z kupnej torebki w nadziei na jasne kwiatostany, ale coś poszło nie tak?:






Pamiętny miniony przymrozek sadowniczy nie zniszczył niejako prawie niczego. Ładnie dochodzą wszelkiej maści owoce i to nawet w pokaźnym plonowaniu, zwłaszcza jagoda kamczacka, porzeczki i agrest. Wiśni również sporo:









Papryki i pomidory wiążą pierwsze owoce:






Bujne trawy pozamykały drogi wędrówki. I na łąkach i na groblach. Kleszczy cały ogrom. „Ruch wstrzymany”:











Czarny bez wchodzi niespiesznie w kwitnienie, z powodu chłodnej aury. Już za chwilę rozpoczną się „Sambukalia”, gdyż okolica zdominowana jest przez dziki bez czarny. Zawsze zastanawia mnie, jak smakowałby takiż miód i dlaczego go nie ma:





Ptactwo także niejako dostrzega spowolnienie ruchu wysokimi trawami. Reaguje mniej płochliwie. Z drugiej strony bujne trawy pozwalają lepiej się skryć i bliżej podejść. Nawet do tej najbardziej reagującej lękowo czapli białej:








Żurawie natomiast nie okazują szczególnego strachu, w sytuacji obwarowania swojego stanowiska wodą i wysokimi trawami. Zdają się mieć wszystko w ...poważaniu:









Dominacja zieleni silnie „męczy oko” w obiektywie bardzo starego aparatu. Pochmurnie. Światło słabe, choć rozproszone.

Pawle, odnoszę wrażenie, że z roku na rok, to ogrodnictwo jest trudniejsze, bardzo Ci współczuję tak niskich temperatur i strat w roślinach. U mnie było zimno, ale nie aż tak, u mnie to Zimna Teodozja od kilku już lat
Za to okolica i zdjęcia plenerowe - przecudne, zazdroszczę tego niezurbanizowanego terenu, żurawia w życiu nie widziałam żywego.

Stale pochmurnie i bez natężonego gorąca. Nawet nie za ciepło. Po 8-u dniach pod wieczór ucichł wreszcie wiatr.






W żyźniejszych i wilgotniejszych miejscach trawy niemal po pas. Powszechny brak zwierząt gospodarskich oznacza i brak sianokosów. Rzeka całkiem obramowana, z wyjątkiem nielicznych ścieżek wędkarzy:










































U siebie troszkę jednak podkosiłem kawałkiem.