Forum Ogrodnicze Oaza

Bernstein - rozkraczony trzeba powiązać pędy ze sobą, może ma za dużo cienia?

Marysiu piękny. Miałam go przez dwa sezony i nagle w niewytłumaczalny dla mnie sposób zawinął się do niebieskich ogrodów. Mówili mi, że "żółte" są trudne, to jakby utwierdziło mnie, że nie warto go powtórzyć. A podoba mi się bardzo, bardzo...

Marysiu, nie wiem, za co się czepiasz Twojego Bernsteina, kwitnie popisowo. Czyli - jak dla mnie - ma dość słońca. Napiszę jeszcze, że mój (sadzony w 2020) ma bardzo wiotkie gałązki mimo relatywnie dobrego stanowiska. Oczywiście, że jest podwiązany i na dokładkę ma patyk, który go podciąga, by nie legł na trawie. I nie kwitnie na razie - ale jednak mam w górach raczej ostrzejszy mikroklimat od Ciebie.

Jolu, ja tam nie widzę korelacji między "trudnością" a kolorem, już raczej gra rolę mrozoodporność i siła wzrostu konkretnej odmiany. A żółte hybrydy pochodzą od różnych botanicznych.
Percy Wiseman żółty z rumieńcem rośnie jak dziczka. Czysto żółty Golden Torch też dość bezproblemowo. Jak sobie przypomnę inne "łatwe", to napiszę.

Percy'ego mam, faktycznie bezproblemowy, chociaż nigdy by mi nie przyszło do głowy, że on żółty. Jednak fakt, że ciepłe kremowe tony ma.

Dwa z moich dwudziestolatków+ są czysto żółte, Goldbukett i Creamy Chiffon. Bardzo długo nie wiedziałam, że one są trudne...i chyba dlatego nic specjalnego z nimi nie robiłam, pozwalając im żyć.

Za trudną żółtą odmianę uważam Goldkrone, gdyż jako hybryda Warda rośnie bardzo wolno i każda stracona gałązka to stracony długi czas na odbudowę. O, dobrze rośnie nie kanarkowy, lecz kremowy Gartendirektor Rieger. A Bernstein też nie czysto żółty, powiedziałabym - miodzio.

Jak wymyślę nowe miejsce na to "miodzio", bo oczywiście stare zostało natychmiast zajęte, to jeszcze raz z nim spróbuję, bo wyjątkowo mnie urzekł.

Azalie mam cztery.

NN trochę ją obcinam i chcę część usunąć tzn. komuś podarować.


Klondyke wciśnięta między dwie inne. Jaka ona dzielna w rozpychaniu się.



Moja ukochana, najsilniej pachnąca Pontyjska. Staruszka ma już z górą trzydzieści lat, coś słabo kwitnie w tym roku.





Na czwartą czekam.

I wszystkie.

MARRY wrote:
No jak to jest słabo, to w ciemno co roku biorę takie "słabe" kwitnienia.
Popatrz, popatrz, masz azalię starszą niż ja (nie, nie mam "z górą trzydzieści lat" , starszą od najstarszej mojej azalii).
A właściwie od trzech, bo w 1998 lub 1999 posadziłam trzy krzewy, cieszące mnie do dziś.
Jeden z nich to Toucan.





Grzecznie poczekał, aż minie paskudny przymrozek i dlatego kwitnie, jak powinien. Natomiast dwie mandarynkowe wyrwały się jak Filip z konopi i mają pojedyncze kwiatki.
Speck's Orange, młody krzaczek



i jedna z tych najstarszych, czy Waszym zdaniem kwiaty nie są identyczne?



Cierpliwie poczekała też Doloroso, zaczyna dziś:

Marysiu, Aniu ale rozgrzałyście atmosferę. Napatrzyć się nie mogę i prawie czuć zapach pontyjskiej.
Moje w pąkach, ale już, już...

Z powodu suszy, mój jedyny rododendron wyglądał tragicznie. Ale po ostatnich opadach, jest na co popatrzeć

Moje też po deszczu odżyły, chociaż wody im nie szczędzę, ale deszcz, to deszcz.
Tak widzę z okna kuchennego rozpoczynająceo kwitnienie Morgenrot



A tu mój nowy tegoroczny nabytek na razie z jednym kwiatem Olin O. Dobs. Ten to ma kolor!

JaNina wrote: Faktycznie jest!
Nimfa wrote:
To teraz się nie dziwcie, że jak zobaczyłam w wojsławickim arboretum kilka dużych w pełni kwitnienia, to mi, nie nowicjuszce przecież, oczy wypadły na ziemię.

U mnie w mieście zaczynają przyciągać wzrok azalie.
Doloroso





Startująca staruszka Glowing Embers



Klondyke, w tym roku niestety tylko trzy kwiatostany



Tunis, bardzo go lubię, zwłaszcza w późniejszej fazie, gdy do krwistej czerwieni dochodzą cynobrowe plamki.





Toucan, kolejny posadzony w zeszłym stuleciu.

Hellikki

Taki rzucik okiem na rodkowo-azaliową rabatkę. Jak znajdę więcej czasu to powrzucam zdjęcia odmianowo.

Calsap

Pięknie kwitnie, mimo ataku opuchlaków.
Jeśli nie chcesz twardej chemii, spróbuj choć podlewania - i oprysku - wywarem z wrotyczu.

Coraz więcej kwiatów u Klondyke



i jej sąsiadka Soir de Paris, nieśmiało zaczyna

Klondyke