Forum Ogrodnicze Oaza

Rambler stworzony przez Davida Austina przed 2014 rokiem.

Kiaty bladoróżowe, niewielkie (5 cm), półpełne do pełnych, zebrane w wiązki. Umiarkowanie pachnące. Kwitnie falami cały sezon.
Liście zielono-brązowawe.
Osiąga wysokość powyżej 3,5 m.
Nazwa oczywiście pochodzi od władczyni Avalonu z legend o królu Arturze.

Moja Lady jest młodziutka, wsadzona wiosną 2022. Jako podpora ma jej służyć pień obumarłej gruszy. Niewiele na razie mogę powiedzieć prócz stwierdzenia, że jest urocza.
Zaczęła nieśmiało kwitnąć w początkach lipca



W słońcu kwiaty przybierają takie morelowe tony



Połowa sierpnia, w cieniu - ale widać charakterystyczne listki



Gdy wróciłam w połowie września z wakacji, też miała kilka kwiatuszków



Ostatnie w październiku



Tak młoda róża powinna głównie nabierać siły, ale marzy mi się ściana drobnych, różowych rozetek z złotymi "rzęsami".

Rozrasta się, choć nie jest zbyt ekspansywna.
Początek czerwca.









Połowa lipca - ma około półtora metra.





Trudno się oprzeć jej długim, złotym "rzęsom".



Tu w cieniu



I w deszczu.



Koniec września - kwiaty nad moją głową.



6 października - ostatnie kwiaty.



Mimo że nie jest to typowa "austinka", ma wielki wdzięk. W ogóle nie dostała CP. Rośnie dość silnie i zdrowo.

Bardzo przyjemny pastelowy róż z domieszką -chyba można tak nazwać ten kolor we wnętrzu - morelowego.

Miała trudny sezon, lecz wyszła z niego obronną ręką (pędem?).
Nawet ocaliła jedną kiść od kwietniowego mrozu.

20 maja





4.06



W połowie czerwca runął pień martwej gruszy, na którym się wspierała. Musiałam ratować się metodą majsterklepki.



Koniec czerwca





Lipiec, nowe pąki.



Połowa sierpnia - dane mi było zobaczyć rozwinięty tylko jeden pąk z kilku kiści.



We wrześniu za to była chyba najładniejszą różą.







I tak sobie kwitła prawie do końca października.

Nadal się rozrasta, korzystając z nowej, solidnej podpory.Musiała zacząć kwitnąc na przełomie maja i czerwca, bo 5.06 cała w kwiatach.



10.06







Po tej eksplozji kwitnienia nieco ją przycięłam, kolejne kiście pojawiły się w połowie sierpnia.



Ale już nie taki nawał.



Po troszeczku kwitła do końca października.

'Pani Jeziora' cudnej urody

Mirko, ona nie tylko piękna, ale i nadzwyczaj jak na angielkę wigorna, nigdy niczym nie pryskana ma zdrowe liście do teraz. Ja wiem, że mając szmat ogrodu szukasz róż już z daleka przemawiających do wyobraźni, ja zaś mając bardzo ograniczoną powierzchnię cenię sobie szczegół - Pani Jeziora godzi te wymagania, dwa w jednym, poszczególne kwiaty, nie za duże, podbiły mnie delikatnym kolorem, jak cera anielskiej lady , a przede wszystkim "rzęśami" otaczającymi złociste oko. Lady jest też niezbyt uzbrojona, można bezpiecznie wszystko przy nie zrobić - "tymi ręcami" podnosiłam ją, gdy runęła z pniem półwiecznej gruszy, a potem mocowałam w pełni rozwoju na nowym trejażu. Jednocześnie pędy są na tyle sztywne, by same były podporą dla niezbyt wielkich powojników, jak to u mnie. No i nie zwiesza smętnie kiści, co może widać na zdjęciach.

Łatka wrote:
Subtelna w każdym calu.