Forum Ogrodnicze Oaza

Po opadach i ochłodzeniu pogoda stała się istotnie przyjemniejsza, spacerowa ...

Jak pięknie, ten bezmiar, żadnej urbanizacji, patrząc na Twoje zdjęcia czuję się wolnym, szczęśliwym człowiekiem

Dla odmiany przyszedł chłód nocny i porywiste wiatry w dzień, wywiewające efekty niedawnego opadu deszczu, ale dając wentylację pomidorom po zawilgoceniu.

Ogórki od razu przestały rosnąć:






"Małe sianokosy" skutecznie odciągnęły uwagę szpaków, co pozwoliło skutecznie dojrzeć wiśniom. Pracy sporo. Zbiory trudne, bo na wysokości. Po kilku latach słabszych plonów, teraz okazale i nawet ścinałem od razu górne gałęzie z owocami:















Porzeczki przetrwały w dobrej kondycji, ponieważ ulokowane są w obramowaniu ogrodu, w leśnej ścianie zadrzewień. Nie doszło do ich „ugotowania”. Wystarczyło podlewać wykamienowane i wyobrzeżowane krzewy w najtrudniejszym czasie:












Borówka amerykańska też w tym trudnym roku w parametrach „king size premium”:






W szklarni pomidorowej wszystko dobrze, bez żadnej SZW po upałach:






Odmiana Crushed Heart w tym roku pierwsza dojrzewa:





W gruncie tymczasem także ładnie idą:





Krzyżówki pomidorowe wyjątkowo dobrze się udały. Przejrzałem od nowa wątek Misiuli i chyba zacząłem wybierać odpowiedniejsze rozwojowo kwiatki, ale nadal bez ryzyka samozapylenia. Pyłku w tym roku także było dużo więcej:






Fasolka szparagowa „Stanley” F5 już zaraz, już za chwilę. Inne warzywa także. Ostatni deszczyk wyraźnie pomógł:

Fasolkę to ja bym zbierała już, szybko. Nie mam pojęcia, dlaczego panuje u nas zwyczaj czekania, aż warzywa staną się hm, nie bardzo młode, za to maksymalnie duże. Cukinie, pyszne nawet surowe wielkości powiedzmy kwaszeniaków, a nawet korniszonów - muszą być co najmniej półkilowe, a ogórki to najlepiej, jak mają wyczuwalne pestki, nie?
Kiedyś ludzie pewnie bali się niedoboru, chyba tak zostało, czy co? Bardzo lubię fasolkę, ale francuską, jak jest oferowana mrożona w dyskoncie, napełniam sobie szufladę w zamrażalniku taką "extra fine".
Nie, żeby to była krytyka, ot, z gustami nie dyskutuje się, jak wiadomo.
Ptaszyska niesamowite, żurawie w takiej odległości

Trudny rok, ale wszystko Paweł Ci pięknie rośnie, a pomidory . Moje pomidory mają dietę nisko azotową, nie nadają się do prezentacji.
A z uwag, fasolkę to ja bym też juz oskubała, tym bardziej, że sucho i szybko robi się włóknista, a wiśni (kwas) to ja bym nie gotowała w aluminiowym garnku. Najlepiej przeznacz go do celów gospodarczych i nic w nim nie gotuj, kup z nierdzewki. Tego aluminium jest tyle wszędzie (m.in. opakowania), że mamy go za dużo w organizmach.

Ni susza, ni grad go nie zdobyły,
Ogródeczek przytulny, cichy i tak miły.

Gdyby tylko możliwym było chcieć,
Najlepsze wszystko chciałbym bardzo mieć.
























Wykamienowane obrzeże faliste znalazło nieoczekiwanie nowe zastosowanie.






Bez chmurki jednej nastał błękit nieba,
Niedzielny spacerek zrobić było trzeba.

Stoją więc ptaszki zawsze tam, gdzie stały.
Piękny to jest widoczek, niemal doskonały.

Ostatnimi dniami aura pogodowa zwalniała ogrodnika z podlewania, ale było dziwnie. Co chwilę moczyło liście, czemu towarzyszył nienaturalny ziąb. Teraz nagła zmiana i wraca gorąc. A więc znowu nienaturalnie dziwne lato. Nowa tradycja.





Ilość ślimaków rudych przeraża. Nie wiadomo, czy próbować je zbierać, czy dać sobie już spokój. Nabrałem się totalnie na kosztowny preparat granulowany z fosforanem żelaza. W konfrontacji z zielonym pokarmem roślinnym, ślimaki w najmniejszym stopniu nie są nim zainteresowane. Miejscowe podkaszanie trawy i pielenie ogrodu ukazało nie tylko ogromną ilość ślimaków, ale i ich niezdrowe zainteresowanie tymi wyrwanymi z ziemi produktami. To dało mi do myślenia. Wolą zatem mini-kompostownik niż prawdziwą kapustę. Ich ilość na tych kupkach organicznych o zmierzchu jednak zastrasza. Upał i kosztowne paliwo wyeliminowały w tym roku koszenie łąki.





Zapotrzebowanie na ogórki na cele przetworowe w zasadzie zaspokoiłem. 30 krzewinek to jednak dużo. W tym roku zaplanowałem wyjątkowo rzadkie sadzenie i nienaturalnie szerokie alejki, a i tak wychodzi, że można było jeszcze rzadziej. Na 30 sadzonek odmiany „Monisia” dwie krzewinki rodzą zupełnie inne owoce. Typowe ogórki mają wyraźne brodawki, a te z tych dwu krzewinek małe i gęste, niczym drobna tarka, czy kaszka manna. Dziwi mnie trochę ta zmienność.









Papryki opóźnione. Wiele z nich stoi w rozwoju w miejscu, jak zaczarowane. Tylko kilka z wczesnego lutowego siewu z podcinaniem wierzchołka cokolwiek wyrodziło. Gruntówki nawet jeśli ruszą, to znowu okaże się, jak w roku ubiegłym, że nie zdążą dojrzeć na czas.




Jimmy Nardello


Zastanawiam się, czy pomidor Serafima RL to rzeczywiście pododmiana właściwej odmiany Serafima PL, jako oddzielna linia selekcyjna, czy po prostu nieoczekiwana spontaniczna krzyżówka, która zamierza się dalej różnicować. To dlatego, że mi dziwnie spomarańczowiała. Ale przynajmniej ładnie rodzi.




Dziwaczna Serafima RL. Znowu coś nie tak.


Przy próbie pylenia krzyżówek wyszło jednoznacznie, że pyłek od jednej odmiany zapyla znakomicie, a pyłek od innej nie chce prawie wcale, i to przy podobnych warunkach jego pozyskiwania i bardzo podobnej ilości pozyskanego materiału pyłkowego. Błąd w wyborze kwiatka, albo przymus wyboru określonego kwiatka skutkuje natomiast tym, że samo zapylenie jest skuteczne, ale zawiązek wchodzi w proces uśpienia i jako śpioch stoi dalej tygodniami w miejscu. Tak się właśnie zaryłem z kilkoma krzyżówkami. Udało się, ale nic dalej nie idą. Pytanie, czy zdążą potem do jesieni, kiedy już zbiorę dojrzewające obecnie owoce. Tylko urwanie dojrzewających pomidorów może uruchomić te śpiochy do dalszego wzrostu. Ale na szczęście najważniejsze krzyżówki zrobiłem na dolnych gronach i niskich piętrach i idą one normalnie.




Self-bred tomato cross F1, after „Tajga” variety.



Dochodzą pierwsze pomidory ustalone heirloom. Cherokee Purple miał znakomicie efektywny pyłek.




Cherokee Purple


Na tarasie i schodach rośliny w donicach wchodzą w miły dla oczu etap zaawansowanego rozwoju.









To dobry rok dla borówki amerykańskiej.






Kwiaty letnie już gotowe, pomimo ogólnie słabej aury.








W szerszym otoczeniu błogi spokój. Słoneczniki tuż przed kwitnieniem.






Żurawie coraz bardziej wyluzowane. Reagują ucieczką z dużym opóźnieniem. Najpierw się przyglądają i przemyśliwują sprawę obecności człowieka. To wystarcza do pstryknięcia zdjęcia, które jakoś tam wychodzi, pomimo użycia fatalnego, już ponad dwudziestoletniego sprzętu, który w miarę dobry ma jedynie obiektyw.

Och, jak Ci zazdroszczę tych "wyluzowanych żurawi"! W Sudetach co najwyżej bociany w obu wersjach bieli z czernią.
Piękna lilia, zapewne Mister Cas? Ta akurat pachnie słabo, przy schodach chciałabym jakąś mocno perfumowaną trąbkę, ale to mój gust, może mężczyźni nie lubią pachnideł?
A w donicach te duże liście - co to? Hibiskusy błotne?

Och...
Mi pozostało tylko wzdychać...

Re: Łatka


Lilia drzewiasta to z całą pewnością odmiana „Mister Pistache”:






Liściasty krzew znalazłem swego czasu pod wielką skarpą, na skraju lasu, w piaszczystej niecce. Potem ustaliłem, że to Nikandra miechunkowa. Kwitnie niczym wilec. Potem tworzy piękne i widowiskowe lampiony. W lampionach są gładkie kule wypełnione nasionami. Liście drobno kropkowane czarnymi punkcikami. Obsadziłem nimi w tym roku skraj ogrodu warzywnego przy łące. Na razie są małe, ale bliżej jesieni pojawić się ma ciekawy efekt. Zagrożeniem dla nich pozostaje ewentualny wczesnowrześniowy przymrozek. Ponoć to roślina toksyczna, ale urokliwa:





Powoli pięknieją kalie. Ale w tym roku sporo gorzej wszystko przebiega. Trudno zrozumieć dlaczego?:










Forty dla dyniowatych roślin na łące wydobywają się na prostą z lepszym lub gorszym skutkiem. Brak koszenia szkodzi, ale będzie, co będzie:









Pomimo plagi rudych ślimaków, na razie jakoś kapusta się udaje:








Znowu gorąc. Owoce pomidora spore. Zrezygnowałem więc z oprysku saletrą wapniową na rzecz oprysku octanem wapnia. Poszedł późnym wieczorem, na noc:

















Self-bred tomato cross F2, na stanowisku gruntowym.





Self-bred tomato cross F2, na stanowisku gruntowym.





Self-bred tomato cross F1, after „Tajga” variety, ze szklarni.

Mister Pistache i Mister Cas podobni niemal bliźniaczo. Piękni.

Częstotliwość opadów deszczu w ostatnich dniach zaczyna być irytująca. Częstotliwość, bo nie ilość sumaryczna dostarczanej wody. Na szczęście większość opadów odbywała się w dzień i liście wrażliwych na choroby roślin relatywnie szybko wysychały. Niemniej dziś zapowiada się długotrwałe nocne siąpienie. Zdecydowałem o oprysku pomidorów gruntowych, ogórków i ziemniaków środkiem Revus. Czuję, że już trudno dłużej zwlekać. Co dziwne na opakowaniu środka Revus widnieje informacja o zwalczaniu mączniaka rzekomego cukinii i ani słowa o stosowaniu tego środka na ogórkach. Dziwne to bardzo.

Plonowanie ogórka znakomite. Pracy przez to także dużo:





Jak suchy wkład stosuję dużo kopru. Do tego chrzan, czosnek, gorczyca, ziele angielskie i pieprz czarny:





Zalewa:

1 szklanka octu
1 szklanka cukru
7 szklanek wody
Sól do smaku
Zagotowanie
Dodanie musztardy do smaku (najlepiej takiej, która jest w promocji w sklepie i mało kosztuje)





Szukam okien pogodowych bez opadów i bez upału żeby zbierać ostatnie owoce. Obecnie ciemny agrest pozostaje szczególnie smaczny:





Papryka w tym roku tymczasem nie zachwyca:




Odmiana „Baron Cygański”



W wolnych chwilach podziwiam kwiatki:












Makrofotografia w szklarni pomidorowej:


Mój stary aparat z rozdzielczością 6 MPix sprawdza się już tylko wtedy, kiedy znajduję się blisko fotografowanego obiektu. Wówczas niska rozdzielczość nie ma istotnego znaczenia i ciągle widać dostatecznie wiele szczegółów. Niestety do ptaków nie da się tej koncepcji zastosować. Za to z owadami jest już łatwiej:









Na samym dnie doliny jest cicho i spokojnie:






Niektóre sektory zostały niedawno wykoszone, wabiąc szpaki i ratując sytuację w moim sadku z czereśniami i wiśniami. Teraz szpaków już nie ma. Pojawiły się natomiast dzikie łąkowe pieczarki:












Często teraz delektuję się odgrzewanymi na patelni naleśnikami z serem z własnymi owocami z ogródka i z własnoręcznie przygotowywaną polewą jogurtową:






Oby lato znormalniało jak najszybciej!

Naleśniki wyglądają powalająco.
Nie mam ogórków, natomiast mączniak dotyka moje azalie w górach, walka z nim trochę przypomina atak na wiatraki. I tak masz dobrze będąc - jak rozumiem - na miejscu i mogąc reagować w odpowiednim momencie.
Calle wielkiej urody.

Pawle, mieszkasz w przepięknym miejscu. Oglądam Twoje zdjęcia i przypominają mi się dawne czasy, gdy jeszcze istniał dom rodzinny mojej mamy, w malutkiej wioseczce nad Baryczą. Podobne klimaty, niestety pozostały jedynie wspomnienia.
Za każdym razem zachwycają mnie Twoje kalie. I za każdym razem jak je oglądam, to postanawiam kupić sadzonkę i spróbować uprawy. Potem zapominam i mija kolejny rok Poradź mi proszę: mogę kupić teraz taką kwitnącą w kwiaciarni i porządnie się nią zająć, czy lepiej już zacząć dopiero na wiosnę i poszukać jakichś porządnych cebulek np. u jakiegoś producenta?

doras wrote:

Zakup kwitnącej to gwarancja zdrowotności i zdolności do kwitnienia w kolejnym sezonie. Bulwy sprzedawane przed sezonem są zazwyczaj bardzo małe. W pierwszym roku zazwyczaj jeszcze nie kwitną. Czasem nawet dopiero w trzecim. Może nawet na tym polega segregacja sprzedażowa. Te, które na pewno nie zakwitną idą do handlu bulwami, a te które z pewnością zakwitną do donic. Ja zaczynałem od czterech malutkich bulwek po kilka gram wagi z każdego koloru. Obsadzenie takiej donicy, jak poniżej, wymaga już 10 - 12 bulw o wadze kilkadziesiąt gram każda. Tylko wtedy może być 20 kielichów kwiatowych. Niestety wysoka wrażliwość na mróz. Na szczęście wysoka odporność na opóźnienie podlewania, np. na rozpalonym balkonie po 4-dniowej nieobecności:






U mnie dyniowate jednak pokonały ostatecznie niekoszoną łąkę. Gdy trawa się wyłożyła rozłożyły swoje baldachimy z liści. Najważniejszy jest zatem solidny kompostownikowy kopczyk na samym początku ich uprawy:









Od kilku lat uprawa kalafiora sprawiała mi kłopot. Nigdy nie wiedziałem dlaczego. W tym roku nareszcie się udało. Także jednak nie wiem dla czego:







To natomiast zazwyczaj się udaje. Wystarcza tylko deszcz. Wygodniej, gdy ktoś najpierw pokosi dno doliny, ale ostatecznie nie jest to wymagane:

















ZAPIEKANKA z CUKINI:

Obrać i wydrążyć cukinię, pociąć z półksiężyce. Wyłożyć na dnie prodiża. Dołożyć wyplasterkowanej marchewki, papryki Jimmy Nardello, wyplasterkowanej kiełbasy kruchej. Posypać uniwersalną przyprawą o typie „Kucharek”.

Oddzielnie podsmażyć cebulę. Dodać do niej pokrojoną dziką łąkową pieczarkę nadwieprzańską i mielone mięso oraz czosnek. Podsmażyć jeszcze dalej. Dodać wszystko do prodiża nakładając na cukinię. Podpiec lekko.

Dodać jeszcze na sam wierzch koncentrat pomidorowy, natkę pietruszki naciowej, tarty ser żółty, młode piórka kopru nowozelandzkiego Dopiec do końca. Podawać na gorąco z oddzielnie przygotowanym sosem ketchupowo-majonezowym.









Pasztet z cukinii także się udał:







Zwykle o tej porze bocianki mają już pokoszone zboża i gromadzą się na rżyskach na małe posiadówki. W tym roku zboża ciągle stoją niepokoszone. Bociany widuję więc w zastępczych miejscach:

Dziękuję za podpowiedź w sprawie kalii.
Przepis na zapiekankę brzmi pysznie, skorzystam. Tylko mogę mieć mały kłopot ze znalezieniem w okolicach Wrocławia dzikiej łąkowej pieczarki nadwieprzańskiej

„Północne Wrota” -






…otwierają przejście do rozległej trawiastej równiny na dnie doliny:






























…obramowanej obecnie usłonecznikowowaną „Rubieżą Zachodnią”:















… i Wschodnią:







Południe domyka trudno dostępna linia rzeki.


A za chwilę znowu upał...

Chiarodiluna wrote:
Niesamowity, dla mnie absolutnie egzotyczny widok. Bociany, nawet czarne - tak, ale jak sobie "wyguglałam", na Dolnym Śląsku żurawie tylko w Dolinie Baryczy, Stawy Milickie - a to sporo na północ i nie mój kierunek. Cóż, potrzebują, cytuję "bagien i torfowisk", a te w Karkonoszach są, i owszem, ale na głównych grzbietach, gdzie świadczą o lodowcowej spuściźnie. Żuraw chyba tak wysoko nie poleci. Zwłaszcza zakładać rodzinę.