Forum Ogrodnicze Oaza

Dobry wieczór Fafko - dziękuję i oczywiście zapraszam do dalszych wizyt
Żałuję, że tak późno odważyłam się i zdecydowałam na uprawę tych zadziwiających roślin, ale - jak to mówią - lepiej późno niż wcale. Po kilku tygodniach wspólnego poznawania się z hippeastrami doszłam do wniosku, że urzekły mnie różnorodne etapy i fazy wzrostu w tym samym czasie: moment, gdy cebule się budzą, zaczynają się zielenić zaschnięte łuski, a potem nastaje miły czas oczekiwania na ciąg dalszy i z niedowierzaniem widzisz, że coś wychyla się na szczycie cebuli. Później nadchodzi czas niepewności: czy tym nowym zielonym noskiem będą liście, czy może pąk kwiatowy - kiedy pojawia się kilkumilimetrowy wierzchołek języczka, ciężko o jednoznaczną ocenę, chociaż .... czasami ten nosek wydaje się grubszy niż chudszy
Zaskakuje też ilość narodzonych liści, a widzę, że podobne niespodzianki będą dotyczyły także ilości "pąków w pąku".

Na deser ( duchowy i smakowy ): bananowe ciasto z orzechami, żurawiną i czekoladą w towarzystwie Białego Amadeusza
Zapraszam

Noo, Aniu, zdaje się, że nałóg dorwał Cię w swe pazury.

Aniu, tak, kolejny nałóg do kolekcji, a przy tym najmniej szkodliwy
Kiedy zakładałam "poletko uprawne" ( chociaż bardziej właściwe okazałoby się określenie "miniaturowa plantacja amatorska w doniczkach" ) założyłam, że docelowo chciałabym mieć 13 odmian.
Brakuje jeszcze jednej, a ta ostatnia zdobycz .... no cóż.... nie dość, że w moim ukochanym, białym kolorze, to jeszcze Amadeusz

Z serii "Kubek Niedzielny" - dzisiaj Park Sołacki
Dzisiaj odwiedziliśmy od dawna przez nas "zaniedbany" wycieczkowo park - to część Jeżyc, jednej z najstarszej dzielnic Poznania, z kilkoma stawami, starodrzewem i chudziutką rzeczką łączącą Sołacz z jeziorem Rusałka.
Pogoda niekoniecznie sprzyjała spacerom: co prawda temperatura podniosła się do +2 stopni i ustał wiatr, ale niebo zasnute było szarymi chmurami, z których zaczął prószyć drobny śnieg - właściwie owa szarzyzna i brak liści na drzewach uczyniły niedzielę ponurą. Niemniej byłam tak spragniona wyjścia w plener , że na te drobne niedogodności nie zwracałam uwagi - wystarczyło ubranie się na cebulkę, termos z gorącą kawą i przygotowana dzień wcześniej karma dla dzikich kaczek ( którą, nota bene, nikt nie był zainteresowany - bywa i tak ).
Stawy na większej powierzchni pokryte są lodem, ale tam, gdzie wartko płynie rzeczka i tworzy zakola, gromadzi się ptactwo: dominują kaczki krzyżówki, wypatrzyliśmy kilka kurek wodnych ( kokoszek wodnych, kuzynek łyski i żurawia ), a zwieńczeniem obserwacji i niespodzianką był niski przelot czapli siwej.
( na marginesie: dzisiaj na niewielkim odroście topoli rosnącej na trawniku pod oknem pojawił się pełzacz - nieźle uganiał się po pniu łebkiem do góry ).

Na szczęście aura odstraszyła tłumy spacerowiczów, więc delektowałam się ciszą, pustymi alejkami, pierzynami śniegu gdzieniegdzie otulającymi uśpione rośliny, kosami buszującymi w ściółce i tak potrzebnym spokojem ... Kawa w takich okolicznościach przyrody smakuje wybornie jak nigdzie indziej.
Przyznaję jednak, że przeliczyłam się z dystansem trasy i wracałam mocno zmęczona. Ale było warto
Pozdrawiam cieplutko

Aniu, cieszę się, że wydobrzałaś na tyle, by odbywać spacery, takie ciut dłuższe.
Choć jestem Wrocławianką z urodzenia, a w Poznaniu bywam okazjonalnie, głównie odbierając dzieci z dworca, wymieniane przez Ciebie nazwy brzmią swojsko. Moje córki jako nastolatki pochłaniały kolejne tomy "jeżycjady" Małgorzaty Musierowskiej, a ja siłą rzeczy z nimi (jakoś tak nie umiem nie przeczytać książki zamieszkującej domową półkę ).
Swoją drogą - nie gniewaj się, ale Wasz dworzec to mała katastrofa, koło północy (wtedy jakoś przyjeżdża pociąg z Gdańska, do którego z kolei jest samolot z Turku) Ciemne Widmo, informacji zero, poszczególne perony niepołączone bezpośrednio... A może już tak nie jest? Albo ja mało ogarnięta?
Od dwóch lat mniej więcej Walter i Agnieszka na tyle się wzbogacili , że podziękowali "budżetowym połączeniom" i latają Finnair do Krakowa. A w 2024 przez kilka miesięcy był samolot bezpośrednio do nas. Szkoda, że czas przeszły.

Aniu, zapewniam Cię, że absolutnie nie jesteś mało ogarnięta ( nawet nie wiem, skąd ten pomysł przyszedł Ci do głowy ) - bryła Dworca Głównego w moim mieście chyba tylko z założenia miała być modernistyczna, ale niestety - wpisała się w krajobraz Poznania jako wymysł chorej wyobraźni jakiegoś idioty. Tak szpecącego budynku próżno szukać w innych rejonach ( pomijam szaleństwo wznoszenia tzw. "apartamentowców" czyli zbiorowiska mnóstwa klitek stłoczonych na niewielkiej powierzchni ) tym bardziej, że nasze miasto pod aktualnymi rządami może jedynie "poszczycić" się wielką ilością ścieżek rowerowych i znikającymi plamami zieleni
Widok tej dworcowej maszkary ( zwanej przez poznaniaków "chlebakiem" ) razi tym bardziej, że kawałeczek dalej stoi stary budynek Dworca Zachodniego, którego piękną elewację zakryto w latach 60-tych bodajże tandetnymi płytami.
Niemniej - dla pocieszenia oczu wstawiam zdjęcie z lat 70-tych mojej uczelni macierzystej ( UAM ) Collegium Maius przy ul. Fredry 10 - warto zwrócić uwagę na starą bimbę i przepiękne dzikie wino oplatające front gmaszyska. Jesienią odbywał się tu prawdziwy spektakl przebarwiających się liści. Miałam to szczęście, że mam ten obraz przed oczami ... kolejny idiota odciął pędy i później mogłam być tylko świadkiem obumierania całej winnej konstrukcji.
Zajęcia z biologii i antropologii oraz anatomii odbywały się w budynku z kopułą

A skoro jesteśmy na ul. Fredry, to nie sposób nie wspomnieć o Teatralce, czyli miejscu, które przewija się w każdej części Jeżycjady Małgorzaty Musierowicz - mam wszystkie tomy tej rodzinnej sagi i przyznaję uczciwie, że przeczytałam je kilkakrotnie - do dziś budzi ciepłe emocje i stawia na nogi

Pozdrawiam cieplutko

Piękny tramwaj. Ale już wersja nowocześniejsza, ten model miał automatyczne drzwi.
U nas były w tamtym czasie z powrotem niebieskie. Niebieskie, jak z piosenki Koterbskiej, ale chyba od połowy lat 50 do wczesnych 70 czerwone.

To już ta chwila ...
Walentynkowy prezent dotarł trochę przedwcześnie, ale przynajmniej nie muszę się spieszyć z wykorzystaniem zawartości, a ponieważ z dotychczasowych wysiewów egzamin zdała jedynie NN odmiana sałaty kruchej, to na poprawę humoru wyłożyłam do tacek z podłożem nasiona koleusów i werben: ogrodowej i zwisającej. Mam nadzieję, że temperatura 18-19 stopni nie będzie straszna malutkim nasionkom; jest natomiast atutem dla sałaty właśnie.
Siewki pomidorów i papryczek wyglądają bardzo marnie: pokrzywione, z trzema liścieniami, rachityczne i zdecydowanie słabe, jednak dzisiaj kupiłam opakowanie nasion karłowego pomidorka czereśniowego, a na działanie poczekam do 1-2 marca, kiedy to - wg kalendarza księżycowego - jest najlepszy moment na siewy. Myślę, że w tym samym terminie otworzę torebki z ziołami i .... co ma być, niech będzie.

Jeszcze trochę miejsca na parapetach się znajdzie, chociaż wiosenne cebulowe rozpanoszyły się niemal wszędzie; nie powiem, aby przeszkadzało mi to, a wręcz przeciwnie.

Zawsze cieszyły mnie drobiazgi, rzeczy błahe, dla innych mało istotne czy niezauważalne, a teraz, po przebytej chorobie, cieszą jeszcze bardziej - nigdy nie sądziłam, że ta radość może przynosić tyle spokoju i takiego ... spełnienia (?).

Cieszy poranne spotkanie z kocimi mordkami, zapach kadzidła, stukanie pazurków Kacpra po panelach, pierwsze kiełkujące nasionko, pierwsza zieleń w doniczce, mały niebieski uchyłek na niebie i nadzieja na słońce, upieczony, gorący chleb, mleczna pianka na ustach po wypiciu kubka zbożowej kawy, przygotowanie się na szybki spacer i zakupy w ulubionej kwiaciarni, uśmiech mijanego człowieka, drożdżowy placek z kruszonką .... życia nie starczy, aby wymienić te wszystkie codzienne, mniejsze i większe emocje, przeżycia, nastroje ...
Najważniejsze, że są.

Pozdrawiam cieplutko







Spójrzcie, jak wdzięcznie składają liścienie siewki sałaty - tuż po zmroku







Całkowita porażka

Aniu tak cichcem podglądam Twoją nową kolekcję hipków... Ja miałam jedynie takie zwyklaczki z marketu, ale rozwinięte odmiany czerwone to dla mnie pole wysadzane diamentami Teraz jeszcze nie, ale może pod koniec roku nabędę kilka cebul Ania Łatka i dziewczyny - kusicie bardzo...
Na rozsady nie masz co narzekać, jest mało słoneczka. Jak zaświeci to zrobią się "do życia" chętne.
Wspomniałaś o Kacperkowych pazurkach stukających w podłogę... Ja od 22 lipca już tego dźwięku nie słyszę... Tak bardzo brak mi tej mojej kruszynki Tosi...

Z serii "Kubek Niedzielny" - dzisiaj kubki z bocianami ( w wersji pierwotnej miały spacerować z nami po parku nad Jeziorem Rusałka lub po Palmiarni Poznańskiej, jednakże pogoda i kapryśne temperatury zniweczyły ten misterny plan; co się odwlecze, to nie uciecze ).

"Mógłby też dodać, że religia to opium dla ludu, wielka dziejowa mistyfikacja, wroga systemowi antyteza nauki, że Kościół dzieli, a partia łączy i dlatego komuniści nie wierzą w żadne reakcyjne zabobony.
(...) Jednak Terenia nie wie, że jej rodzice nosili kiedyś inne imiona i że dziadkowie po mieczu i po kądzieli też nigdy w grudniu nie palili świeczek na choince, a tylko prze osiem kolejnych dni chanukowe świece w menorze, upamiętniając wydarzenia z Machabejskich Ksiąg.
(... ) Musiałby opowiedzieć jej o niewyobrażalnych rzeczach, i że ludzie ludziom ... I wyjaśnić, czym jest Shoah. I że ten bezkresny ocean cegieł i ludzkiej substancji, rozciągający się na północ od ulicy Leszno, to kiedyś była najgęściej zamieszkana dzielnica miasta.
(... ) Gdyby powiedział córce o tym wszystkim, pewnie musiałby ją zaprowadzić na cmentarz żydowski, gdzie zobaczyłaby tabliczkę, którą niedawno zamówił :" Bezdomnym prochom mojej matki i siostry", (... ), a to, co z nich zostało, wymieszało się z gruzami Warszawy i na zawsze wsiąknęło w ziemię (...)"

fragment powieści "Mrok jest po naszej stronie" Katarzyny Zyskowskiej

Tak właściwie nigdy nie godzimy się z odejściem najbliższych. O ile na początku jedynym uczuciem, jakie nami zawładnęło, jest rozpacz i niedowierzanie, to później z upływem miesięcy i lat przekształca się w jakąś dziwną formę żałoby: dojmujący smutek ustępuje miejsca nieokreślonemu bólowi i tęsknocie tak ogromnej, że czasami zapiera dech w piersiach, łzy znienacka napływają do oczu, a wspomnienia stają się nie ukojeniem, a traumą.
Nieważne, kogo dotyczy - odejście kogoś ukochanego ma ten sam mechanizm przeżywania, a czas wcale nie leczy ran - jedynie pokrywa je grubą, sztywną blizną.

W naturze wszystko ma chyba swój czas - początek odradzania się wiosną płynnie przechodzi w letnią dojrzałość, aby po spokojnej wyciszonej fazie jesiennego wydawania owoców i nasion przejść do zimowego odpoczynku - i taki cykl życia rozumiem i szanuję, bo dzieje się odwiecznie i zawsze daje nadzieję dla kolejnych pokoleń.

Siejemy, sadzimy, pielęgnujemy - czy w ten sposób oddajemy hołd niezmiennościom przyrody ? Wierzę, że tak.

Pozdrawiam cieplutko i zapraszam na kubek niedzielnej kawy

W międzyczasie osobisty św. Walenty oraz taki jeden kwiaciarniany przynieśli mi kolejne cebule: hiacyntów i hippeastrów - tych ostatnich absolutnie się nie spodziewałam, ale przyjęłam z otwartymi ramionami. Nawet nie myślę, gdzie pomieszczę te wszystkie cuda...

Koty cztery, a miejsce na oknie dla jednego, czy niżej niewidoczna kolejka do okna . Osadziłaś koty w realiach komunistycznych?

Kotów jest pięć, tak dla jasności
Póki trzyma zima ( dziś w nocy ma być - 12 stopni, to żart chyba ...) i od szyb ciągnie zimno, to rzadko kiedy jakiś futrzak korzysta z okienka, więc wykorzystuję sytuację i obstawiam parapety czym tylko się da.
Aluś .... koty są wieczne i nie zmieniły się od zarania dziejów; komuna im nie straszna. Na szczęście politykę mają w miejscu przeciwległym do paszczęki
Jutro zaczynam rehabilitację w ramach programu KOS zawał ( kompleksowa ochrona serca po zawale ), a we wtorek biegnę na założenie holtera
Pozdrawiam cieplutko ...

Marzenka wrote:
Dlatego, m.in. napisałam dzisiejszy post.
A my musimy żyć dalej, bo mamy dla kogo.

Aniu, przyznaj się, co za cebule dostałaś w tych papierowych torebeczkach?
Wyglądają dość obiecująco.

Aniu .... mój osobisty św. Walenty, oprócz niewątpliwych wielu zalet, nie ma, delikatnie mówiąc, zacięcia roślinnego, ale ma dobrą pamięć. Kiedyś przebąkiwałam, że kolekcja hippeastrów zakończy się na liczbie 13, a więc prezent sfinalizował moje zamierzenia, choć nie do końca... na szczęście jedną z odmian jest Picotee ( jeden okaz kupiłam w markecie kilka dni wcześniej ), a drugą Limona - przyznaję, że kiedyś miałam ją na oku.
Obie niewielkie, bardzo uśpione, z licznymi zaschniętymi korzeniami ( usunęłam ), ale na szczęście suche, bez oznak zgnilizny. Zasypałam cynamonem, podłoże z perlitem, lekko podlane - niech siedzą w ciepłym miejscu.

Prezentem z kwiaciarni okazało się hippeastrum ( NN, nie ma etykietki ) "z wystawy". Skojarzyłam tę konkretną roślinę ze względu na mnóstwo zieleni i wielką cebulę - będąc w sprzedaży kosztowała 80 zł, więc mocno poza moim zasięgiem. Widocznie nie było chętnych, a właściciele wiedzą o moim fijole ratowania roślin, więc tym sposobem trafiła pod mój dach - to ta w koszyku, po przesadzeniu

To chyba największa cebula w kolekcji - po wyjęciu ze sklepowej doniczki okazało się, że system korzeniowy był dobrze rozbudowany, żadnych nadgniłych korzeni i łusek na cebuli. Od strony piętki zauważyłam dwie małe ... cebulki.

Te małe cebulki przybyszowe można podhodować "przy matce", a jak będą mieć własne korzonki, oddzielić. albo nawet nie oddzielać, tylko podtuczyć ze dwa sezony. Skłonność do rozmnażania wegetatywnego zależy w pewnej mierze od odmiany.

Adasiowa wrote:
Nie potrafię słowami tak pięknie wyrazić swoich myśli, ale wiem co czuję. Dokładnie to.

Janko, zawsze uczucie i czyny są ważniejsze niż słowa, chociaż i one mają swoją moc - nie zawsze uzdrawiającą, dlatego myślę, że najlepiej pozostać właśnie przy odczuciach
Będzie dobrze, a jedyne, co możemy zrobić, to cierpliwie czekać i patrzeć w przyszłość, do przodu ( "Bóg dał człowiekowi oczy z przodu, aby nie oglądał się do tyłu" Księgi Jakubowe O. Tokarczuk )

Kiedy niespodziewanie przychodzi do mnie chandra, zwątpienie czy bezsensowność jakiegokolwiek działania, mózg rozpaczliwie woła o odpoczynek i zaniechanie, a książka nie zawsze przynosi ulgę i rozwiązanie, przechodzę od słów do czynów: im więcej wysiłku fizycznego, tym lepiej, każda forma ruszenia "czterech liter" zbawiennie wpływa na choćby chwilową odwilż i zmniejszenie napięcia. Dlatego spacery ( długie lub szybsze marsze ), prozaiczne sprzątanie, zaszycie się w kuchni i trzaskanie garnkami, pokrywkami, nożem o deskę do krojenia ( w efekcie końcowym wychodzi nam coś pysznego, a o to także chodzi, o sprawianie sobie nawet drobnej przyjemności ), spakowanie torby na zakupy i uskuteczniony bieg do ulubionego sklepu, a kto ma ogródek ... nie muszę tutaj podpowiadać

Zieleń zazwyczaj ma kojący wpływ na naszą psychikę, a jeśli sami potrafimy odnaleźć się w jej tajemnicach i kochamy kontakt z nią, to już połowa sukcesu, może nawet mniej, ale wierzę, że na dłuższą metę takie spotkania z naturą, przyrodą potrafią zdziałać cuda.

Cieszą pękające pąki u hippeastrów, wydłużające się szczypiorki posadzonych ząbków czosnku, budzący się liść laurowy, wznoszące pędy grudników, wiosenne kwiaty na parapecie i zapowiedź rychłych wysiewów i nadchodzący czas rozsad.
Długo zastanawiałam się nad ciemiernikami, które docelowo zamieszkałaby na zewnętrznym parapecie ( znalazłam także pasujące do tych kwiatów donice ), bo rozmaitość subtelnych kolorów i kształtów oszołomiła mnie, a ponadto ciemierniki stanowiłyby miłe przejście do wiosennego sadzenia bratków, stokrotek, etc.
Jednak skoro preferują zacienione ( półcieniste ) miejscówki, to z żalem pożegnałam swój zamysł. Inna sprawa: nie miałabym dla nich stanowiska po przekwitnięciu, bo wysadzanie w grunt nie wchodzi w grę.

A zatem .... muszę wykazać się dalszą cierpliwością i opamiętaniem

Pozdrawiam cieplutko ...
















Dzisiaj świętujemy Światowy Dzień Kota - ściskam i przytulam wszystkie Wasze kociambry