Forum Ogrodnicze Oaza

Śliczne, o coś takiego mi chodziło, myślałam tylko, że są czysto białe. Poszukam jesienią

Moje pełne lada dzień zakwitną. Już je podparłam, żeby się nie połamały.

Janko, pewnie już się otworzyły?
W tym roku tak spóźnione (w stosunku do przeciętnych terminów kwitnienia u mnie), że starczyła jedna noc z wyraźnie dodatnią temperaturą i w dzień niewiele ponad 10 stopni, by czym prędzej rozkwitały.
Moja kępa Dicków tak wygląda:



Sugar Dipped, pierwszy kwiat w kępce; bardzo godna polecenia odmiana, "samonośna", ładnie się rozrasta i ma uroczą trąbkę, jakby brzeg kieliszka zanurzony w cukrze.



Ice Kingi, prawie całkiem zbielałe.



Jacqueline, bardzo efektowne, duże kwiaty w ulubionym przeze mnie połączeniu złamanej bieli z oranżem.





Rozsadzone na trzy kępki rok temu Can Can Girls, nie wszystkie cebulki zakwitły. ale niech "rosną w masę".





Wiem, ciągle piszę "ulubiona odmiana", bo generalnie mam słabość do narcyzów (jakby ktoś nie zauważył ) CCG są jednak na pewno na podium.
A to nowy u mnie Golden Cycle, podobny do Sugar Dipped, lecz jednolicie żółty, a nie z kremowym okółkiem płatków przy złocistym przykoronku.



Ciekawa jestem, jak w innych ogrodach...

Te pełne jeszcze troszeczkę i ….

Cassata, one należą do odmian zmieniających kolor do kremowego, również rozszczepiony przykoronek bieleje.



Orangery, bardzo się rozmnożyły.



White Lion w tarasowej donicy.



Pierwszy Popeye



I kwitnące na całego Sugar Dipped.

Pokazały kwiaty kolejne odmiany

Piękne

U mnie kwitnie 2 małe i 2 mikre, ale zdjęcia wychodzą do bani...

Małgosiu, u mnie w górach podobnie, poza tym tu mam jakieś 10 na krzyż, i to te klasyczne, może Carltony.
Za to w mieście coraz fajniej.
Pride of Lions, pierwsza wiosna u mnie, bardzo lubię trąbkowe.



Apricot Whirl, te mam sporo dłużej.



Kolejna trąbka, Mount Hood, biała, znaczy - finalnie całkiem biała.



Kępa Barret Browning, miała być czym innym, ale niech tam, rozrasta się i kwitnie na przekór mojemu rozczarowaniu.

Moje żonkile w tym roku naprawdę okazale się rozrosły. Tu Ice Follie i tete a tete:




a tu niestety zginął znacznik, a w tym roku już całkiem ładnie kwitną, są całe żółte i mają uroczo długie trąby, może ktoś (najpewniej Ania) rozpozna co to?

"Zapewne Ania" nie wie, jakiej wielkości są te trąby - robią wrażenie dość solidnych, lecz brak innego przedmiotu jako skali.
Jak takie naprawdę "konkretne", to zapewne Dutch Master; jego pędy kwiatowe mają nawet ponad 40 cm wysokości i są relatywnie sztywne, zwłaszcza w większej grupie. Podobnie całkowicie żółte, lecz delikatniejsze są narcyzy Carlton, przykoronek jest krótszy i nie tak wysunięty spośród płatków korony.
Rumianku, wśród Ice Follie zabłąkał Ci się jakiś uroczy przybysz - może zrób mu fotkę identyfikacyjną?

A tak przy okazji: z belferskim uporem i enty raz piszę: To wszystko nie są żonkile , to są narcyzy w kolorze żółtym i białym, trąbkowe, drobno- i wielkoprzykoronkowe, a Tete-a-Tete jest narcyzem cyklamenowatym, choć handlarze równie uporczywie używają określenia "żonkil".
Odnosi się ono tylko do małej grupy narcyzów - Narcissus jonquille'a - niekoniecznie żółtych, za to o kilku kwiatkach na jednym pędzie. Zwykle pachnących i kwitnących w drugiej części sezonu. Na przykład Quail (zdjęcie moje, sprzed 2 lat)



Albo Blushing Lady



Tak więc każdy żonkil jest narcyzem, ale dalece nie każdy narcyz jest żonkilem.

Moja narcyzowa "łączka"

Alu śliczne!

U mnie kwitną 4... Chyba Tete a Tete.

Tu małe:



A tu mikre - komórka dla skali:

Po wielkanocnym weekendzie w mieście kolejne debiuty.
Pueblo, pierwszy sezon u mnie, niewysoki, sztywny, delikatne kwiaty w kolorze jasnej słomki.



Art Design, też dość sztywny mimo ciężkiego kwiatu.



Kolejny jesienny zakup, straciły się nie wiadomo czemu Snow Babies, te maluszki może je zastąpią; Elka, 10 cm pędu i filigranowe kwiatki.



O, ten uważam za super odmianę, Shrike, koronkowo rozszczepiony przykoronek odwrotnie do innych narcyzów najpierw jajecznie żółty...



potem mandarynkowy na tle białych płatków okółka.



Goblet, trąbkowy, kwiaty XXL

Mimo dojmującego zimna niektóre najwcześniej rozkwitłe narcyzy już kończą występ. Szczęśliwie jest już naprawdę na czym oko zatrzymać, a mnóstwo jeszcze w pąkach, czasem malutkich.
Ten na razie sam jeden w kępie, Sunny Side Up



Podobnie Pride of Lions



Csardas, jesienny nabytek, czyż nie śliczny?



Zbielałe prawie całkiem Ice Follies



Golden Cycle, bezpretensjonalne i "samonośne".



Replete nie tak sztywne, podwiązane trochę



Mt Hood, prawie śmietankowe



Berlin w szczycie kwitnienia



Barret Browning



Słomkowa Cassata




Jacquelinki



Sugar Dipped



A to są właśnie jakieś żonkile najprawdopodobniej, ale znacznik w kosmosie albo pół metra pod ziemią; zadołowałam w doniczce, a jak w marcu ruszyły, wykopałam i przeniosłam na taras - ale bezimienne.

Csardas z tymi loczkami w środku faktycznie śliczny.

A to NN-ek, był tu już przede mną

Jolu, one coś mi przypominają, ale co?
Zbliżamy się do szczytu sezonu.
Apricot Whirl



Pierwszy Tahiti



Cornish King



Nie wiem - znacznik wessało; wąziutkie listeczki.



Sempre Avanti, zbieleje niebawem



Golden Ducat



Blushing Lady



Art Design



Precoccious



Mondragony



I Csardas, z serdecznymi myślami o bratankach.

I kolejne, prawie szczyt sezonu.
Frosty Snow, bardzo, bardzo delikatnej urody, już myślałam, że stracone, lecz po prostu w tym roku wszystko później.





Pink Parasol, kępka chyba trochę się rozrosła.





Kolejni moi faworyci, Dancing Moonlight



Sempre Avanti, już bieleją im płatki okółka.



Ice Follies całkiem zbielały i kwitną tylko dlatego, że w głębokim cieniu; te z bardziej słonecznych miejsc pozrywane i wrzucone do brązowego kubła.



Corsage



A to ogromne kwiaty Fortissimo, w tle Jacqueline.



A to nie poeticus, tylko go udaje; Tommy's White



Pueblo, widać, jak stopniowo bieleją kwiaty.



Pierwsze Thalie

Lemon Sorbet, jak dla mnie bardzo dojrzała ta cytryna





White Lion i Tahiti; jak widać na pierwszym planie, są i takie, co do zakwitnięcia mają co najmniej tydzień.



Rozgrzebując hortensje z zimowych zabezpieczeń znalazłam znacznik z nazwą tych cudaków, Take Me Home.



Pierwszy Tricolette, nie do pomylenia.



I prawdziwe ciasteczka, Petit Four.