Forum Ogrodnicze Oaza

Jestem w rododendronowie.
Od ostatniego weekendu postęp umiarkowany, zapewne dopiero końcówka tygodnia i ocieplenie przyniosły lekki postęp wegetacji. I tak w porównaniu z ubiegłym rokiem mocno do tyłu.
Trochę rododendronów otworzyło pąki, inne na pewno zakwitną niebawem, najdalej w najbliższych dwóch tygodniach. Mnie tu niestety wtedy nie będzie, inni zorganizowali mi czas niezupełnie, jakbym chciała.

Są też niestety dalsze straty, niedobrze wygląda Orange Tortoise Shell, którym się tak cieszyłam.
Choć tyle, że odkupiłam kilka utraconych.

Humboldt, poprzedni był kilkulatkiem



Olin O. Dobbs, w miejsce zabranego do miasta



Alfred, to moje trzecie podejście, bo piękny. Pierwszy wspaniale kwitł i był pokaźnym krzewem, aż nagle usechł. Drugi zmarł po chyba roku.



A te dwa rzeczywiście nowe, Painted Purple i Mogambo.





Okazuje się, że mam dwa Bernsteiny, jeden nie kwitł , a miała całkiem mylącą etykietkę. W każdym razie bez szału, na dwóch krzakach w sumie trzy kwiatostany.





Haaga też nie kwitła latami - dostała troszkę słońca i...



Nieźle Peter Alan.






Calsap dopiero zaczyna.



Kalinka, kolejny rok niezawodna.



Otwiera pąki mój śliczny, pełny Creamy Chiffon



Na starszaki w ogóle można liczyć...

Tymczasem we Wrocławiu jakby przygrywka do lata.
Poczynając od niedzieli naprawdę ciepło, pogodnie, a dziś to po prostu Śródziemnomorze. Termometr doszedł do 30 stopni i to bynajmniej nie w słońcu. Oczywiście wszystko ruszyło galopem, zakwitnąć nim słonce przypali. Piwonie bylinowe i Itoh (drzewiaste odeszły już do wspomnień), powojniki w dużej ilości (powklejałam w wątku tematycznym), pierwsze róże, ba, nawet kilka irysów. Od roku jakoś zgodziły się na skromną, ale jednak współpracę ze mną.

Coral Sunset



Krinkled White



Scarlet Heaven



Bartzella



Bickeye Belle, prawdziwa piękność



Claire de Lune, egzemplarz, który miałam za zmarły.



Inny CdL



Jeden z dwóch "miejskich" rododendronów (oba to "żelazne" odmiany), Nova Zembla.



Alchymist, pąki zaczęły się otwierać w trakcie dnia.



I busz

Aniu przepiękne piwonie Zresztą wszystko takie dorodne i rzeczywiście, latem już pachnie

Mirko, przekazałam piwoniom, że mają się zachowywać i nie uwłaczać Twojemu o nich pozytywnemu zdaniu.
Niektóre mają tyle przyzwoitości, że się zarumieniły ze wstydu.
Dziś tu o pierwszych różach.
Dobrze, że robię zdjęcia, bo ślepym okiem tylko z bliska mogłam zauważyć, jak pąki zostały oblepione przez mszyce, gruby kożuch .
Do tego działały na pewno i inne potwory, w mniejszej skali. Pączki z ciemną obwódką u nasady i jakby zgięte. Bruzdnica? Tak czy owak opryskałam, nawet dwa razy, ta poprawka z drabiny, bo kilka krzaczorów przerasta mnie, w każdym sensie.

The Lady of the lake, te pąki na wysokości 2,5 m.



Rozczulają mnie jej piękne, złote "rzęsy" .



Soraya, wreszcie mam cichą nadzieję, że będzie żyć (nadal "na jednej nodze").



Constance Spry, chyba najgorzej oblepiona mszycami.



Golden Showers, najstarsza z moich róż, ponad ćwierć wieku.





The Generous Gardener, ale pachnie, od pierwszego kwiatka!





Lady of Shalot, w tle rozkwita Loreley.



Pierwsze kwiaty odrobinę blade, nie wiem czemu.

Nie było mnie w rododendronowie ponad dwa tygodnie - nie, żeby taki był plan moich marzeń.
Spora część różaneczników już przekwitła, inne "na ostatnich nogach". Z azalii kwitnie co trzecia...

Chanel, jedna pięknie, druga miernie.



Chanel i Csardas, obie mogą startować w konkursie perfumiarzy.



Csardas, nie dość, że pachnidło, to ma pełne kwiatki, a takich azalii szukam teraz.



Csardas i Parkfeuer



Ta kwitnie pierwszy raz w ogóle, kupiona jako malutka sadzonka Crosswater Red (oczywiście nią nie jest). Muszę poszukać, czym być może, bo ładna, prawda?



Gena Mae, również debiutantka z malutkiego patysia kupionego bodaj 3 lata temy,. Ta zgodna.



Eva Roza, jeden jedyny kwiatostan, lecz uroczy.



Nabucco, nówka i na nowym miejscu "pozyskanym" dla azalii.



Po sąsiedzku Doloroso



Juanita, kwitła pięknie, lecz już sypie kwiatki.



Keremsina, ładnie, u mnie nigdy nie będzie "jednym kwiatem".



Limette, trzy kwiatostany. Ona co drugi rok dobrze, a potem odpoczynek.



A Silver Slipper drugi rok u mnie i drugi rok nieźle.





Fireball w zachodzącym słońcu zgodna z nazwą

Wszystkie są absolutnie wspaniałe, gały wyłażą Jak to się dzieje że nikt się nie włamuje żeby się nimi zaopiekować?

Mirko, azalie do "absolutnej wspaniałości" potrzebują niestety sporo światła, a to u mnie na mrocznym zboczu rzadka sprawa. Najlepiej kwitną najstarsze, sadzone ćwierć wieku temu bez mała, gdy "rodzime" drzewa były mniejsze, a sadzonych moją ręką nie było wcale. Jak różanecznik duży, to trochę kwitnie i w cieniu, ale maluchy po prostu odmawiają.
Według mojego doświadczenia (a nie fachowego ogrodnictwa) zimozielone rododendrony znoszą lepiej zacienienie, lecz też lepiej się prezentują w jasnych miejscach.
Jako że ma ich...sporo, zawsze coś tam kwitnie. By nie zabić ewentualnego czytelnika, podzielę wpis.
Nova Zembla, dwudziestolatka.



Wystawia czubek zza dokwitającego Lachsgold.



Dwa Roseum Elegans, jeszcze starsze - a na lewo fuksjowy NN sporo młodszy.



Blutopia, góra fioletu.





Polarnacht, po latach chudych ładnie.





Oheimb von Woislowitz, historyczna dolnośląska odmiana.



Maluchy sadzone rok temu, Anna Jagiellonka



i Izabela Zamoyska



Średniaczki, Carolyne Allbrook, nieźle.





Azurro, uwielbiam tę odmianę, ale większy krzew strajkuje, kwitnie maluch trzyletni.



A olbrzymi Catawbiense Grandiflorum mało co.



Eskimo jako tako, tylko trudny do sfotografowania.



Lila pąki rozwijają się w białe kwiaty.



Kali też OK, krzew w cieniu bardzo drapakowaty, ale ta czerwień mrocznej bogini!



Pod słońce



i w cieniu



Lord Roberts, czerwony inaczej



Niestety, kwitnie skąpo.



Wreszcie mój ulubieniec też kończy drugą dekadę życia, Creamy Chiffon



Na pierwszym planie azalia Silver Slipper

Co tam jeszcze kwitło w miniony weekend?
Painted Purple, oby się ten nowy nie okazał rośliną jednoroczną.



English Roseum demonstruje, jak się wyciągają rododendrony w cieniu; a to mocna, "szybka" odmiana.


Marcel Menard, a właściwie Messieur Marcel Menard, jeden z ładniejszych fioletowych.





Mniejsza o obfitsze czy skąpe kwitnienie, mój prawdziwy niepokój budzą dwa duże, dziesięcio- i piętnastoletni. Tracą liście. Lokatorzy w korzeniach?
Wielka Germania, prezent sprzed 15 lat, ma suche patyki i tyle kwiatów:



A bywała bukietem. Sternzauber jeszcze gorzej, nie ma co fotografować.
Za to Purple Splendour dobrze, choć też "rozesłany".



Torero też drapakowaty, cóż, przynajmniej ma zdrowe przyrosty.





Młodszy Libretto, niezawodny.



Scyphpocalyx, mam (miałam?) w sumie trzy, bo uwielbiam ten nietypowy różanecznik - tylko że najmłodszy pauzuje, jeden prawie zmarł, a ten ma bardzo niefotogenicznie rozproszone kwiatostany.



Jeszcze jeden czerwony, Hachmanns Feuerschein, podniesiony z ziemi, podwiązany, zabrał się i kwitnie zadowalająco.



Rasputin też nieźle.



Professor Horst Robenek





I takie tam widoczki

W miejskim ogrodzie prawie szczyt kwitnienia róż; co prawda mam tylko trzy, które po strząśnięciu tego szału płatków udadzą się na zasłużony roczny odpoczynek - reszta mniej lub bardziej obficie powtarza aż do późnej jesieni.

Graham Thomas, najładniejsze żółtko.





Z Alchemikiem za plecami



Alchymist we własnej postaci, w słońcu



i w zapadającym zmroku



Wedgwood Rose



Munstead Wood



Thomas a Beckett



Gardenclub Biella z Blue Light w tle





English Garden



Black Prince, podobnie jak Alchemik kwitnie raz w roku. Ale jak pachnie!



To samo - Constance Spry.

Ogród miejski całkowicie opanowany przez róże, coś tam kwitnie prócz nich gdzieś w kątkach, ale nie bardzo rzuca się w oczy.
Nasyćmy oczy, ta orgia nie potrwa zbyt długo, potem przerwa, a jeszcze potem - kap, kap, kap, kroplówka z powtórnych kwitnień tych odmian, co mają wbudowane zmodyfikowane geny róż z Dalekiego Wschodu.













Ostatnie piwonie



Pierwsze ostróżki





Powyższe , wraz z nawalnym kwitnieniem róż, należy jeszcze do odchodzącej wiosny, a to - do lata.





Czekam na prawdziwe gorąco, nawet jeśli wieczory wypełni mi podlewanie ogrodu.

Aniu, żyjecie?! Pokazywali w mediach że u Was strasznie było.

MIrko -

Żyjemy, ogród też żyje, w zasadzie nie widziałam przechodzącej nawałnicy, bo akurat byliśmy u przyjaciół na drugim końcu Wrocławia (gdzie też nieźle lało, wiało i padał grad przez chwilę).
Zniszczenia: najbardziej spektakularne to ułamany wierzchołek paulowni:



Poza tym trochę zsiekanych liści - dużych, jak magnoliowe - one stawiają opór, dlatego. Kwiaty najmniej, na dowód Dame Judy Dench sprzed chwili:



i The Generous Gardener:



Oczywiście, sporo róż osypanych, kilka ubitych kwiatów, lecz przy tych temperaturach ich żywot i tak jednodniowy.
Miło, że ktoś się zatroskał o mnie.

Przyszło upragnione lato. Takie prawdziwe, niemal śródziemnomorskie.

Niektóre róże już zrzuciły płatki i zostały przycięte. Inne zapewne ucierpią w zapowiadanych naprawdę upalnych i słonecznych dniach, trzeba uwiecznić, jak pięknie kwitną.
Wszędzie pełno jednorocznych, pełnych maków, są istną stołówką pszczół. Nasiona dostałam kilka lat temu od forumowej koleżanki, obdzieliłam już kilka osób i nie wiem, czy na mnie nie klną, bo te efektowne jednoroczniaki to trudny do powstrzymania desant (bo i nie mam serca wszystkich wyrwać).
Pierwsze lilie, mam na myśli wysokie, otwierają kielichy i to się czuje na kilka metrów. Nawet ja.

Cieszmy się i ładujmy akumulatory, energia bardzo się przyda w ciemne dni.

CPM, przycięta i upięta na postumencie.





Munstead Wood



Benjamin Britten



Mango



Ashram, jedyny kwiat. No, ma jeszcze pączek



Bathsheba na szczęście nie skąpi swych wdzięków, jak juz zaczęła kwitnąć.





Poranna Rosomane Janon



I znowu ta z porcelany



Na tarasie teeż się dzieje, co prawda powojniki w fazie schyłkowej, a hibiskusy pobił grad, lecz zaraz zaczną agapanty.







No i lilie, lilie...





Czy lato nie jest cudne?

Jest cudne Pierwszy raz widzę różową nasturcję

Mirko, ona po prawdzie nie jest różowa (nie chciałabym ), o ile pamiętam, nazywała się Salmon Baby i miała być niska. Miedzy bajki włożyć, jeśli może, dziarsko ściga sie z powojnikami w wspinaczce na podpory. Chyba, że inne odmiany są jeszcze ekspansywniejsze. Jakoś tak kole połowy kwietnia stwierdziłam, że w donicach hula wiatr, słabo wszystko rośnie...to dosiałam po kilka ziarenek.
Tu nadal są do kupienia, jeszcze dadzą radę w skrzynce czy donicy.
Spróbowałam jeszcze zrobić bardziej wierne kolorystycznie zdjęcie, ale i tak wyszedł "salmon rozwodniony", to jest intensywny odcień koralowy, jak w takich koralowcach, które pocięte na kawałki "gałązek" i nanizane na sznurek były kiedyś modnym suwenirem znad Adriatyku.



Może ciut wierniej...

Jestem w rododendronowie.
Po kwiatach zostały wspomnienia i smętne, rude kwiatostany do obskubania w miarę możności (tylko kiedy???).
Szczęśliwie jak na razie nie widzę większych strat, Straciłam tylko na pewno większość kwitnienia piwonii - nie było mnie strategiczne dwa tygodnie (nie, żebym tak chciała).
Profilaktyczni podlałam mocno wszystkie róże, najstaranniej różaneczniki na nowo pozyskanym kawałeczku skarpy. Resztę zaraz ruszam napoić, może wielkie dostaną niewiele wody, lecz średniaki i maluchy muszą jakość znieść gorąco, takie temperatury to nie dla nich.
Z karkonoskiej różanki:

Amadeus, Elfe i Flammentanz, czyli "flaga austriacka"



Flammentanz w tym roku jest potęgą.





Amadeus gorzej, nie odbił od podstawy po ubiegłorocznym połamaniu.



Elfe, bardzo wdzięczny.




Z drugiej strony bryluje Palais Royal, sport Eden.





Edenka też najlepiej, odkąd mam.



Generalnie róże na południowym płocie porosły niesłychanie, ku mojemu niezadowoleniu zdobią jednak głównie posesję sąsiadów, bo większość pędó przez oczka siatki przelazła na ich stronę. Na przykład Pilgrim.






To samo Emily Bronte



A już najgorzej z Tessą of the d'Aubervilles, na pędach po tamtej stronie dostała mączniaka prawdziwego; poprosiłam właścicieli o pozwolenie na wtargnięcie i opryskałam, ale czy to pomoże?



Tak wygląda ten gąszcz na płocie:



Nieźle kwitnie - i całkiem u mnie - Constance Spry.







Podobnie Claire Austin



Nawet Augusta Luise zdobyła się na kilka pąków,



Raczej nie odwiedza różanki żadna sarna.

Aniu ,patrzę na Twoje róże i tak naprawdę mam teraz nowy kawałek czystej ziemi ileż
moglabym zmieścić.
Np Roald Dahl jest w jednej z szkółek teraz w 5 l donicy i tak mi on chodzi po głowie.
Hm cena zawrotna .
Ale w sumie ,hm jeszcze kolejny raz muszę popatrzeć na zdjęcia
a to działa na decyzje

Bogusiu, jak się ma "nowy kawałek czystej ziemi", cena jednej sztuki na pewno odgrywa dużo większą rolę, niż kiedy się "czystej ziemi" nie ma ani kawalątka. Trzeba ją wydrzeć albo usuwając jakieś rośliny, albo kolejny pasek trawy, by posadzić jeden jedyny krzaczek. To pierwszy powód, dla którego wybieram raczej jedną drogą sadzonkę, niż kilka. Drugi taki, że chciałabym zobaczyć tę roślinę jako dojrzały krzaczek, no, niechby w miarę rozrośnięty, a nie czekać, aż będę się musiała posługiwać balkonikiem (to i tak wersja optymistyczna, zakłada, że dożyję tego etapu).

Róże w miejskim ogrodzie dobiegają kresu wiosennego kwitnienia, prawie wszystkie mocno przystrzyżone, wliczając w to potwora. Nie obyło się bez ran, moich, potwora cięłam trzymając się reguł sztuki w miarę możności. Pokłute palce i ropiejące skaleczenia, w których tkwi mikroskopijny czubeczek różanego ciernia - normalka niewarta wzmianki.

Hot Chocolate, muszę jakoś przemieścić wielkokwiatowe "na pierwszą linię frontu", za angielkami giną.





Wedding Piano, druga wielkokwiatowa, dopiero teraz raczy skromnie kwitnąć.





L.D. Braithweit, choć jest angielką, to też nie rozpieszcza kwiatami - ale ta filiżanka -



Po kilku dniach całkiem się rozpłaszcza.



Bathsheba przeciwnie, mimo mocnego przycięcia jedną kiścią nadal zachwyca.



Ostatni kwiat Crocus Rose



A Jude the Obscure wypuścił 4 pędy zakończone kiściami drobniejszych pąków; kwiaty są mniejsze, półpełne.



Ale pachną nadal cudnie.