Forum Ogrodnicze Oaza

Beatko Dianą była męża a yorczek jest mój.Ona była dla Tobiego mamulką i cudnie wyglądali jak spacerowali po ogrodzie.Najdelikatniejszy wielki pies jakiego mieliśmy

Psy obłędne,kocur przy poidełku.... skąd ja to znam? Z miski pije czy tylko bieżąca smakuje?

Beatko tak źle i tak niedobrze
Nasze zabudowania jeszcze sprzed I wojny, leciwe, stawiane z kamienia i cegły i właśnie z tych materiałów planuję zrobić jakąś nową ruinkę

Beato... ach Beato,od pierwszego wejścia w cień żelaznego kanclerza czuję jakieś takie.... pokrewieństwo dusz. No bo i ja ze Śląska przywędrowałam na północ i osiadłam na Prawiekaszubach, wielbię róże i miewam bardzo często dom rustykalny za sprawą ośmiu łap. Koty też są..... ale podwórkowe przybłędy, którym chyba życie zbrzydło i szukają szybkiego końca. Jak sama widzisz całkiem sporo nas łączy i musiałam wreszcie ten wpis uskutecznić, żeby wiecznie za Twym "Cieniem" nie ganiać po całej Oazie.
Tymczasem pozdrawiam ciepło i pozwolisz, że będę częstym, choć raczej cichym gościem.

Aszko, znałam jednego nowofundlanda, to faktycznie cudowna rasa, taki psi Budda
Anowi, chce tylko z kranu i trudno mu się dziwić, ostatecznie w zlewozmywaku i okolicach zawsze można coś znaleźć Gdy dostaje do miseczki to gardzi albo wręcz się obraża.
Majuś, twój domek starszy, jesteś usprawiedliwiona Ale tyyyyle historii i to jeszcze na Śląsku
Constancjo- serdecznie pozdrawiam, śląska panno z Prawiekaszub

Padłam z wrażenia oglądając zdjęcia Twoich psów. Czy mogłabyś swoja drogą zamieścić jakieś mniej dynamiczne - choć jedno - Harolda? Wygląda na strasznego szczuplaka, ale pewnie to jeden mięsień, jak ściśnięta sprężyna naładowany energią. Chętnie zobaczyłabym jego mordkę, bo jestem chyba najbardziej nawiedzonym psiarzem wśród ogrodników ( i nawiedzoną ogrodniczka wsród psiarzy ).
Nawet nieduże psy potrafią wnosić tony piachu, naprawdę.
Moje leżą na kanapach całkiem legalnie, ale spożywcze złodziejstwa też są maskowane miną: ja? w życiu!

Łatko, dokładnie, to sprężyna Postaram się go zdybać w fazie statycznej, może się uda. I nie jesteś jedyną nawiedzoną psiarą wśród ogrodników, przynajmniej mnie musisz wpuścić na podium

Beatko, masz cudowne zwierzaki , w każdym docenić (i skrytykować! ) można coś innego...
Ja intuicyjnie zakochałam się w Zoltanie, ponieważ owczarek to moje wielkie marzenie... podejrzewam, że masz w nim niesamowicie oddanego przyjaciela.
Nie dziwię się, że mu się okoliczni kłaniają!
Harold - istna iskierka... a Zdzichu, no cóż... już on wie, jak personel pomocniczy ma mu dogodzić

Miłej soboty! Jest ta wiosna, czy nie ma?
U mnie widać na niebie próby przedzierania się słońca, ale równolegle czytam, że będzie nam dziś przelotnie towarzyszył deszcz ze śniegiem...
Idę więc teraz z sekatorem, póki się da

Aguniu, właśnie wróciłam ze spaceru z Zoltanem, wszystko wskazuje na to, że wiosna jest Słoneczko, górą gęsi, woda w rzece ze stalowej zmienia się w niebieską...
Miłej soboty
Zoltan ma w sobie spokój starego dominikanina- czuć w nim inkwizycyjną przeszłość

lelumpolelum wrote:
Cudowny psi opis

Ja za chwilę wybieram się na spacer... mamy prześliczne niebo usłane delikatnymi chmurkami i przyjemną temperaturę

Miłej również!

No i tak wiosna bywa, czasem godzinę w ciągu dnia, czasem trzy ale jakiś ruch w dobrym kierunku widać i tego trzeba się trzymać.
Łatko, obiecałam zdjęcie statycznego Harolda, łatwo nie jest... Jak mówi mój mąż: Fajny pies ale ma w sobie za dużo psa- tak o czterysta procent Wyjeżdżaliśmy ostatnio, znajomy został w domu, więc go poprosiłam, żeby zrobił Haroldowi zdjęcie, bo on zazwyczaj smutny jest bez nas.

Tyle mu się udało zmajstrować, bo potem Harold zajął się renowacją swojego łóżeczka i znów załatwił gąbkę
On jest szczupły ale swoje waży, dokładnie tyle samo co Zoltan.
Agunia, ta sobota, co miała być taka miła, też zmieniła zdanie koło południa. Gott sei Dank, że nie wybraliśmy się nad morze a była taka propozycja. Zamiast tego obraliśmy kierunek na starego Bismarcka, zdjęcia zaraz będą tylko muszę je załadować.

Ależ on smutny bez pani i pana
A łóżeczka załatwia tak samo jak Mila

Wiesz, Majuś, nikt nie może mieć wątpliwości, że czuje się taaaki samoootnyyyy...
Strasznie dziś zapowietrzona jestem i za nic nie mogłam się rozgrzać po wyczynach ogrodowych. Mam nadzieję, że teraz, po gorącym prysznicu, jakoś się rozruszam i uda mi się sklecić kilka zdań z sensem.
Ale czy można narzucić sobie dyscyplinę, gdy pojawia się na podwórku coś takiego?



Zaprawdę, zacną przyczepę naładował w tym roku sąsiad I jak pachnie!
Mam już przygotowany cały jeden kompostownik Przysmaku dla Zielonych czyli liści przełożonych obornikiem, z delikatną posypką zmielonych skorupek z jajek Jutro, jeśli przeżyję dentystę, zaczynam drugi.
Rozpakowałam też jeden z dwóch dołów z doniczkami i powiadam: za wiele tego jest A to dopiero połowa i jeszcze rypcium-pypcium, namąciło się tu i tam zamówieniami W każdym razie, na własne oczy widziałam nie tylko wychodzące pędy tojadów i zawilców ale pączki corydalis malkensis.
No, chce się żyć po prostu. Gdzieś się to wszystko poupycha, co roku tak jest i daję radę
W każdym razie - jest moc.





A teraz krótko o wizycie u Kanclerza
Rezydencja w Warcinie miała być letnim pałacem Żelaznego Kanclerza ale dokumenty historyczne wskazują na to, że spędzał tu tyle czasu, ile tylko mógł, nawet 3/4 roku. W pierwszym liście do żony Joanny pisał:
"Jest tutaj tak cicho i spokojnie, tak dziko, że jak się wieczorem wyjdzie przed pałac, to słychać wycie wilków…"
Cóż, wilki po dłuższej przerwie znów są w okolicy, więc duch Bismarcka może się przechadzać i czuć swojsko
Obecnie w pałacu mieści się Technikum Leśne, jest też internat( bo dojazdy stąd są zerowe), sokolarnia i park,całkiem niezły, w dodatku dobrze utrzymany, z najstarszymi w Polsce daglezjami. Rada bym wiedzieć, dlaczego jestem tu albo wczesna wiosną albo późną jesienią i mogę podziwiać jedynie iglaki- to jedna z niezbadanych zagadek losu




Na ścianie pałacu widnieje prawie naturalnej wielkości mosiężna płaskorzeźba ulubionego konia Bismarcka- Schmetterlinga



w pobliżu jest też jego tablica nagrobna



oraz psi cmentarz

Niedaleko rezydencji znajduje się miejsce, które było prawdziwym celem naszej wyprawy, tzw. Czarcia Góra. Niech was nie zwiedzie ta nazwa, to nie jest jakiś kolejny diabelski kamień i drętwa miejscowa legenda. No, niestety, tu faktycznie się działo, podobnie zresztą, jak w innych miejscach na Pomorzu i niech mnie drzwi ścisną, jeśli dotąd nie wisi coś w powietrzu. Dziwne klimaty, pomimo że ostatnią czarownicę puszczono tu z dymem w 1765 roku. W dane zapisane na tablicy informacyjnej bym nie wierzyła specjalnie, ani w to, że rzeczona miała stygmaty ani tym bardziej, że nosiła imię Swantya czyli święta... Myślę, że to kolejny chwyt marketingowy mający podkreślić "słowiańskość" tych ziem- ktoś wymyślił, stoi i pewnie jeszcze to potrwa. Spalili niebogę i tyle
W każdym razie, stary Bismarck z jakichś powodów uznał, że ta góra będzie super miejscem na jego rodową kaplicę i zbudował tam wypasiony obiekt, który z pewnością każdego uprawiającego turystykę cmentarną rzuciłby na kolana, gdyby wyzwoliciele ze Wschodu w 1945 roku nie obrócili go w perzynę.
Moim zdaniem jeszcze dziś robi piorunujące wrażenie. Choć może to ta góra i czarownice. Najpewniej wszystko zusammen razem do kupy

O kurczę, ale ciekawych rzeczy sie można dowiedzieć! Widzę, ze u was trochę podobne klimaty, jak w moim karkonoskim "wahlheimacie". Ruiny na górę rzeczywiście robią wrażenie, lecz mnie urzekł ten pałacyk, lubię takie "domy w kratę", szachulce i u nas powszechne. A nas (przynajmniej mnie) uczyli w szkole, ze Bismarck to było coś na kształt wampira ssącego krew dzielnych Słowian na placówkach . - No i nazwać konia motylek, to trzeba i poczucie humoru mieć, podobno obce Prusakom wrednym.
Jak się zrobi cieplej - i jaśniej - knuje porobić trochę zdjęć w naszej dolinie pałaców i Ogrodów.
Pan Czarny z pewnością smutny nieudawanie, po oczkach widać. Wydrapać obu za ucholami proszę.

Swoją drogą, jaki ten niemiecki jest inszy - kto to widział zwiewnego motylka nazwać "Schmetterling". Aż zgrzypi pod zębami.

Inni mówią leciutko i melodyjnie: butterfly, papillon... a tu... jakby kamienie obracać
Lelumku Polelumku, nie przypuszczałam, że są gdzieś w Polsce tak wyraziste ślady Kanclerza.
Zdjęcia bardzo klimatyczne
Pozdrawiam
Ula

Dzięki za super wycieczkę opatrzoną własnym komentarzem , takie lubię najbardziej

Piękna wycieczka i jakże pouczająca, dziękuję za ten kawałek historii