Forum Ogrodnicze Oaza

Kokolidku, dzięki. Pokaże córkom. Myślę, że Kovu byłby idealny, bo w przypadku Tyci, boję się cz sobie poradzimy z ułożeniem jej. Nie mamy dużego doświadczenia z trudnymi psami.

Aniu! Również życzę udanej operacji i szybkiego powrotu do zdrowia. Pamiętaj, że myślami jesteśmy z Tobą

Aniu, oczywiście, że mnóstwo ludzi będzie Ci przesyłać najlepszą energię, byś jak najprędzej wróciła do pełni formy po (mam nadzieję, niezbyt poważnym) zabiegu. Weź ze sobą różyczkę ode mnie

Aniu

Kochane Ludki - wszystkim bardzo, bardzo serdecznie dziękuję za dobre fluidy i myśli - będą ze mną każdego dnia.

---

---

Dzisiaj wykorzystałam słoneczną, ciepłą niedzielę na odwiedziny podopiecznych Fundacji dla Zwierząt w Gaju. Schronisko jest oddalone o 40 km od Poznania, a niektórzy z Was znają je z moich relacji czy wspomnień. Jeszcze kiedy byłam zawodowo czynna, współpracowałam ze wspaniałymi "gajowymi" ludźmi, dla których stworzenie psom i kotom godnych i domowych warunków stało się ideą i celem życia. Bodajże w 2016r zaadoptowałam kilkunastoletniego, niewidomego Profesora, który spędził z nami swoje ostatnie dwa lata, jednak nigdy nie okazując najmniejszych emocji. Był psem całkowicie wycofanym, zamkniętym w swoim prywatnym świecie, a ja do dziś zastanawiam się, co takiego wydarzyło się w Jego życiu, że nie odważył się ( nie chciał ? ) okazywać jakiejkolwiek emocji ...ale tego już się nie dowiem.

22 września w Gaju odbywała się coroczna impreza z cyklu "Gajowa Jesień" - każdy chętny mógł wyprowadzić schroniskowego psa na spacer, zaprzyjaźnić się z tzw. luzakami, poczęstować czworonoga kiełbasą z wody lub domowym ciastem, posłuchać koncertu mocno czadowego zespołu, wziąć udział w licznych licytacjach i konkursach, wspomóc schronisko rozmaitymi "cegiełkami" i po prostu odreagować.
Pojechaliśmy tam jednak przede wszystkim po to, aby poznać Krakersa. Obiecałam Mu, że wrócę za dwa tygodnie...

Aniu, Krakersik sympatyczny - ale czy ja dobrze widzę w tle beagle?
Doskonale wiem, że schronisko w Gaju jest świetne - o ile takie miejsca świetne bywają...Ale i tak nie zastąpi własnej kanapy i własnych rąk do głaskania.

Aniu jak takim oczom nie obiecać powrotu . Profesora zdaje mi się miałam okazję poznać.Było mu na pewno dobrze u Ciebie chociaż tego nie okazywał. Wiesz dzięki Tobie, dzięki wpisom dziewczyn dojrzewam do odwiedzenia schroniska w Białej. Myślę o koteczku, chociaż jak zginęła nasza Kiki mówiłam,że już nie chcę kota.
Oczywiście i ja będę o Tobie myślała

Łateńko, do zdjęcia razem z Krakersem pozowała suczka "wieloowocowa", przemiła, przesympatyczna i jak każdy schroniskowy pies - wypatrująca "swojego" człowieka. Generalnie podchodziło do nas sporo gajowych futrzaków, zwabionych zapachem biszkoptów, które wzięłam ze sobą jako "łapówkę".

Aktualnie w Gaju przebywa jeden beagle - ma sparaliżowane tylne nogi i porusza się dzięki specjalnemu wózkowi inwalidzkiemu, podobnie zresztą jak inny tamtejszy rezydent.

Może ktoś z Was pamięta historię psa przywiązanego pośrodku pola kukurydzy i zostawionego na pastwę losu...?
Był to czas zbiorów i niebawem kombajn trwale okaleczył unieruchomionego czworonoga. Po bardzo długiej serii zabiegów i operacji ( także zagranicą ) piesek nazwany Popcornem trafił pod skrzydła schroniska w Gaju, ale nigdy nie odzyska sprawności - żadnej: jedynie prawa przednia łapka wykazuje czucie, pozostałe trzy są całkowicie bezwładne.

Kasieńko - nie czekaj. Ja wiem, że jest ciężko. Adoptując jakiekolwiek bezdomne zwierzę pomagasz nie tylko jemu, ale także sobie, bo oddajesz tej istocie siebie samą. One żyją krócej - nie mają czasu na czekanie. Biegnij szybciutko do schroniska - jeszcze przed zimą ...

Ania trzymaj się. Sam pobyt w placówce szpitalnej nie napawa optymizmem. Mam więc nadzieję, że masz "Oazę" ze sobą, a na resztę wokół przymknij oko. Pozdrawiam,

Ps. Kurcze, no nie dałabym rady w schronisku

Aniu, trzymaj się cieplutko! Będzie dobrze!
Dziękuję Ci bardzo za pomoc schroniskowym zwierzaczkom Krakersik będzie miał u Ciebie jak w raju Szczęściarz z niego!

Nimfo, dałabyś radę, dała. Wystarczy tylko odpowiednio ustawić to sobie w głowie. Ja wiele razy słyszałam takie słowa (od wielu lat jestem wolontariuszką w hospicjum dla dzieci) - "ja to nie mogłabym, bo jestem zbyt wrażliwa". Ja też jestem wrażliwa i Ania jest wrażliwa, i wszyscy wolontariusze są wrażliwi. Ale dzieci i zwierzęta nas potrzebują, więc nie rozczulamy się nad sobą (na początku zamykałam się w łazience i ryczałam, potem przywykłam), tylko bierzemy w garść i robimy, co trzeba. Spróbuj, jeśli czujesz taką potrzebę!

Puk,puk... Dzień dobry
Zaglądnęłam na Twoje podwórko Aniu pierwszy raz i chyba w ostatniej chwili przed operacją, jak tu doczytałam. Chcę powiedzieć, że dołączam do grona osób, którzy będą myślami z Tobą.
Trzymaj się dzielnie Aniu i dziękuję w imieniu Krakersa, cieszę się razem z nim.
A swoją drogą szczęściarz z niego, nie tylko dlatego, że otrzyma dom, przede wszystkim dlatego, że otrzyma Twoje Serce Aniu.
Ps.moja Milka nadal boi się facetów ale tylko niektórych.

Aniu, mam nadzieję, że wszystko przebiegło planowo - trzymaj się i wracaj do formy!

Pewnie podczytujesz,bo jeden dzień lub dwa bez Oazy to dla Ciebie za dużo.Ciężko się pozbierać po operacji,ale z każdym dniem będzie lepiej.Tutaj wszyscy cierpliwie Cię wypatrują i wysyłają pozytywne fluidy.Wracaj spokojnie do zdrowia ,ono jest najważniejsze

Aniu nasza pozytywna energia jest z Tobą

Anula i ja myślę o Tobie

Czekamy na Ciebie Aniu.

Aniu, jakby co, to my tu jesteśmy. Dla Ciebie na pociechę wiśniowy sernik



I moje dwie doopki, najlepsze lekarstwo na każdą chorobę

kochane ludki z calego serca dziekuje za wasze dobre slowa, mysli i pamiec